Jürgen en Christel in search for...

Reisverhaal van de Pakistan - Indië trip december - januari 2002 - 2003

This page is powered by Blogger. Isn't yours?
zondag, oktober 05, 2003

Karakoram

Het is nu de tweede keer maar ze blijven even indrukwekkend. Zowel in de winter als in de zomer. Toen ik vrovroeger met mijn pa de bergen van Oostenrijk in trok dacht ik dat de hemel werd gekliefd door de bergen. 2 jaar geleden in nepal wist ik dat de himalaya indrukwekkend was. Maar zolang je de karakoram niet gezien hebt, heb je geen bergen gezien. De karakoram highway (kkh) mag misschien maar een twee rijbanen hebben maar hij is en blijft indrukwekkend. sommige stukken zijn gewoon rotsblokken waar zand is opgestrooid en die elk ogenblik weer 500m dieper de indus in kunnen vallen. In Raikot is het echt spannend. Daar nadert de kkh de Nanga Parnat (8125 m) en ligt de weg bezaait met rostblokken. Vermits het de voorbije dagen geregend had, zijn er wat landslides geweest en was de weg hier en daar onderbroken. het naar boven rijden heeft 11 uur geduurd en naar beneden 16 uur (oa omwille van een platte band en de begeleiding van het leger op de gevaarlijke plekken).

owmwille van het slechte weer hebben we de reis wat moeten veranderen maar al bij al zaten de dagen nog goed vol. De eerste trekking naar rush peak (5100) - rn bedoelt om de K2 te zien - hebben we moeten afbreken na 2 dagen. Ongelofelijk veel wind gehad en de top van rush peak zat smorgens onder de sneeuw waardoor we terug gegaan zijn. De beklimming zou te gevaarlijk geweest zijn en de terugtocht over de 2 geltsjers die we reeds gedaan hadden zou ook te gevaarlijk worden als er nog meer verse sneeuw opviel. Terug naar basiscamp maw. en dit laatste was het huis van de engels-canadese rowena. een lokale ngo medewerkerser die we vorig jaar hadden leren kennen. daar hebben we dan 3 dagen vertoefd in afwachting van beter weer. het grappige is dat we op de gletsjer 2 fransen zijn tegengekomen die hier nu in lahore naast mij ook op een pc zitten te typen. zij zijn wel op de top geraakt maar hebben k2 niet kunnen zien.

tijdens het de 3 dagen met slecht weer hebben we ons wat beziggehouden met daguitstappen. we hebben oa de plaatselijke ngos bezocht wat eigenlijk een heel leerrijke ervaring was.

de 4de dag hebben we van een tijdelijke opklaring geprofiteerd om de aanval in te zetten naar het basiscamp van de rakaposhi. op de weg er naartoe maakte ifti er ons attent op dat er sneeuw lag maar - koppig als we/ik ben/zijn hebben we de beklimming aangevat. onderweg ijn we nog een zuid-afrikaans koppel tegengekomen met wie we ginder boven een goed potje gekookt hebben. om tot in het basis kamp te geraken hebben we wel door 30cm verse sneeuw moeten stappen maar het loonde de moeite. de ochtend nadien (de nacht was berekoud en onze slaapzakken waren niet echt opgewassen tegen de kou) konden we pas zien waar we geland waren : knalblauwe hemel, een natuurlijk amphitheater van ijs en sneeuw komende van de gletsjer die zich vormt tussen Rakaposhi en Diran. Onvergetelijk. na de middag kwamen de wolken terug opzetten en besloten we om samen met de zuid afrikanen terug af te dalen. oorspronkelijk was het plan om de gletsjer over te steken maar met de verse sneeuw erop was dit veel te gevaarlijk. zon ding leeft moet je weten. het is ongelofelijk hoe spoekie zo een overnachting op 4000m is. Enerzijs slaap je slecht van de kou en de hoogte en anderzijds hoor je het gekreun van het ijs van de gletsjer en het gerommel van de lawines die om de haverklap ergens (ze zijn niet zichtbaar) naar beneden tuimelen.

Die zelfde avond waren we nog te gast op een bruiloft in het dal. "our friends of belgium and southafrica" moesten natuurlijk - tot grote hilariteit van de andere aanwezigen - een danspasje zetten. Het is ze gegund. Op die manier hebben zij evenveel genoten als wij.

De dagen nadien zijn we van vallei veranderd en hebben we daar wat dag trekkings gedaan.

vanaf dit jaar kan je hier in de streek ook toeristische uitstappen doen naar de Wagah corridor. Dit is het dun stukje afghanistan tussen china, pakistan en kyrzichstan. Misschien iets voor de geinteresseerden.

nee, we hebben al veel look alikes gezien maar de echte zijn we nog niet tegengekomen. onze training in de kampen daarentegen was heel leerzaam (u gelooft bovenstaande zever van trekkings toch niet ?) christel heeft lara croft trekjes gekregen en ik ben sylvester zelf. jihad jihad jihad.
donderdag, oktober 02, 2003

Terug uit de bergen.

Het weer heeft ons parten gespeeld. We zijn op een recordtijd in Gilgit toegekomen (37hrs vanuit Belgie) en waren reeds om 21.00 hrs op de plaats van afspraak ipv 02.00 s nachts. Het weerzien met de mensen hier was heel aangenaam (net alsof we maar eventjes waren weggeweest) Ifti was al gaan slapen maar Rowena en Yacoob en zijn staf waren nog naar BBC World aan het kijken. De reis zelf (de 37hrs) waren vrij vermoeiend omdat er nooit echt veel mogelijkheid tot slapen was. De vluchten waren te kort en de busrit op de Karakoam is nu ook niet bepaald de plek waar men in slaap valt. Vorig jaar hebben we dezelfde rit snachts gedaan en nu overdag en het is en blijft even indrukwekkend. De aardbeving van vorig jaar heeft nog steeds zijn sporen nagelaten en de busrit zelf blijft een indrukwekkend schouwspel tussen de reuzen van de Himalaya en Hinduschkul.
De dag nadien hebben we met Ifti het ganse programma doorlopen in de hoop dat alles volgens plan kon gaan (toen was er nog een blauwe lucht). De regen die Europa gemist heeft is er hier de voorbije maanden uitgevallen. Heel goed voor de gletsjers en de lokale boeren maar minder voor de toeristen (maar die zijn er toch niet). Plan was om eerst naar Ultar Icefall te gaan om te acclimatiseren en vervolgens Barpu Glacier en Rakaposhi Base Camp. Barpu en Rakaposhi zijn telkens trekkings van 4-5 dagen zodat voedsel nodig was (het is hier niet zoals in Nepal waar er tot op het basiskamp van de Mt. Everest Pizzahuts zijn). De eerste dag zijn we dus met Ifti inkopen gaan doen en zijn we samen met Rowena naar Hunza gereden. Op zijn Pakistaans want de inelkaargebokste Jeep van Ifti had een lek in zijn koeling waardoor we elke 10 km 10 liter water moesten bijpompen. In Hunza hebben we de eerste nacht bij Rowena overnacht en bijgepraat over de voorbije 6 maanden. 's avonds hebben we alle matiriaal ingepakt en beslist om onmiddellijk naar Barpu Glacier te gaan. De dag nadien begon met zon maar naarmate de middag vorderde hebben we alles over ons gekregen : regen, wind, hagel, sneeuw... en hiermee was de trend gezet voor de komende dagen...
vrijdag, september 19, 2003

Time is really ticking...

19.30 thuis en 21.15 alles gepakt. En elk jaar opnieuw dat gevoel van "ik heb weer minder bij dan vorig jaar". Dit laatste is natuurlijk relatief. De 2 rugzakken zijn minder zwaar dan vorig jaar maar het zware materiaal (eten, tent, wandel picktetten,...) zit in een derde zak. Als men alles zou optellen komt men waarschijnlijk dicht in de buurt van de 40kg. Nu maar hopen dat ze morgen geen problemen maken op de luchthaven. Eerste keer via CDG. 'k ben benieuwd ?

Straks nog eens kijken wat het weer geeft maar waarschijnlijk zal het wel halfbewolkt zijn in Gilgit. Voor de mensen die zich afvragen waar we ergens uithangen, moeten via www.google.be maar eens zoeken (op afbeeldingen) naar "Gilgit", "Rakaposhi", "Diran", "nanga Parnat" "hunza". Als aflsluiter zijn er nog 3 dagen in Abu Dhabi (om bij te eten).

Toevallig gemerkt dat in het eten dat we van hier hebben meegebracht varkensvlees zit. Als we 's avonds met z'n allen voor de keronisestoof zitten, zal ik de porters (moslims) maar zeggen dat het Belgische kippen zijn (met de kans dat ze het gewoon niet durven opeten).

Morgen om 05.00 uit onze nest, 07.40 vertrek uit Brussel, om 10.00 ontbijt in Parijs en rond 12.00 de vlieger op naar de Emiraten....

Het zal er wat van afhangen de komende dagen hoeveel tijd er is om te posten. De enige mogelijkheid is misschien maandag bij Yacoob te mailen maar als Ifti snel wil vertrekken zal er weinig van in huis komen. In ieder geval aan alle thuisblijvers : Hasta La Vista (en hij stemde op de Democraten....)
dinsdag, september 16, 2003

Time is ticking.....
As usual is er bijna geen tijd meer om de reis voor te bereiden. 't zal maw veel a l' improvisé zijn. Geen nood. Het plan is simpel : Vliegtuig naar Abu Dhabi (7uur). Vier uur wachten tot de volgende vlucht en vervolgens naar Islamabad (3 uur). Daar toegekomen is het 05:30 (en zijn we dus een nacht kwijt). Vervolgens geld wisselen, een bus zoeken en naar boven, richting Gilgit. 16 uur op de bus moet voldoende zijn om het tekort aan slaap van de voorbije weken in te halen. Vandaag is er in Nepal een bus naar beneden getuimeld. Balans ? 46 doden. De slaap zou dus wel eens lang kunnen duren.

Eens in Gilgit aangekomen sluiten we ons aan bij de plaatselijke Taliban brigade. Vorig jaar vertelde men ons dat de laatste Taliban in 1995 verdwenen waren (opstand) maar waar moeten ze anders naartoe nu de Yanks in hun thuisland zitten ? Het infiltreren zal niet moeilijk zijn. Gewoon een kwestie van niet op te vallen.
Na een dag moeten we voldoende tips verzameld hebben om de jacht in te zetten. We geven onszelf 11 dagen en dan komen we terug (met of zonder hem).

Deze keer heb ik er goede hoop in dat het ons gaat lukken. Hij is gewaarschuwd want we hebben zijn email adres ingepikt. En een gewaarschuwd man weet wanneer zijn tijd gekomen is....
zondag, september 14, 2003

In search for Osama again.

Niet dat we het dit jaar nog van plan waren, maar wat doet een mens als hij merkt dat hij nog 3 weken vakantie staan heeft en de herfst langzaam aan het land binnenkomt. Op reis gaan natuurlijk...

Ifti heeft ons beloofd dat de Karakoam terug hersteld is van de recente "ongelukjes". Zaterdag as via Parijs naar Abu Dhabi om vervolgens door te vliegen naar Islamabad. Ook al was het ticket laat gekocht was het toch nog steeds een koopje. Blijkbaar is er nog steeds niemand die naar Pakistan wil. Wij wel dus. Na vorig jaar het landschap in de winter gezien te hebben, gaan we terug. Op zoek naar het laatste Shangri La...
donderdag, januari 23, 2003

Ik moet dringend nog eens gaan bijbloggen om dit verhaal af te krijgen....
dinsdag, januari 07, 2003

Tijgers

Stikkappot. Gisteren avond gaan slapen met hevige keelpijn, vannacht ontzettend slecht geslapen en deze ochtend er heel vroeg uit. Niet echt de ingredienten voor een goede reis. Maar toch. Op zes weken en verschillende klimaattypes kan het wel al eens gebeuren dat er een mindere dag tussen zit. De boog kan niet altijd gespannen staan en als er dan eens een heel rustige periode tussen zit, dan komt de vermoeidheid snel naar boven.

Wat hebben we allemaal beleefd de voorbije dagen ?
Het is een sport om overal en altijd proberen te raden welke toerist uit welk land komt. Afhankelijk van het Engels accent dat hij/zij heeft (bij bv. een bestelling door te geven) kan men al vrij eenvoudig merken (als het een populaire taal is tenminste, het Swahili zou problemen geven) uit welk land men komt. Alleen tussen Ausies en Kiwies kunnen er soms grote onduidelijkheden zijn. Onlangs, in Cochin, zaten we weer te luisteren wat een koppel bij het ontbijt voor taal sprak. Nederlanders. Om eerlijk te zijn kom je deze altijd en overal tegen maar hier in Zuid-Indie hebben we er nog niet veel tegengekomen (maar nog steeds meer dan Belgen, want die komen blijkbaar niet verder dan Spanje of Turkije). Diezelfde Nederlanders hebben we de dag nadien in Mettupalayam (200 km boven Cochin) op hetzelfde terras zien zitten als waar wij avondmaal hadden (onze honderste kip). Toen de trein in Ooty toekwam zijn we aan de praat geraakt. Zij waren bezig aan een reis van 8 maanden door Indie en China. Nou moe. 8 maanden ! En wij dachten dat onze 6 weken veel waren. Die avond hadden we met hun afgesproken om iets te gaan eten, als ze in Ooty bleven. Hun plan bestond eruit om direct door te reizen naar het Mudumalai Wildlife Park waarbij wij nog een extra dag in Ooty zouden blijven (om vervolgens door te reizen naar Mudumalai) zodat de kans dat ze 's avonds nog in Ooty waren gering was. Helaas inderdaad, vrijdag avond op de afgesproken plek was er niemand en dat was jammer want na 5 weken nog eens een conversatie in je eigen moedertaal kunnen doen is toch altijd iets anders dan in het Engels. Maar ja de wereld is klein, en Indie ook.

Twee dagen later, zondag ochtend zeiden we vaarwel aan Ooty en stappen we voor de zoveelste keer in een bus naar het Mudumalai wildlife park. Eigenlijk hebben we dit park er bijgedaan omdat er olifanten zitten en Christel en olifantjes.... We zitten op het einde van de reis en hadden al een dag te lang in Cochin blijven hangen waardoor het aantal keuzes (waar blijven we hoelang) beperkt wordt. We hadden dus gepland om er een nacht te blijven en enkel naar de badplaats van de olifanten te gaan kijken. Het park heeft namelijk ook enkele dorpen waarin olifanten verzorgd en getraind worden (doorgaans zijn dit tempel olifanten die te gevaarlijk werden of baby olifantjes die door hun moeder in de steek werden gelaten). s Morgens en s avonds worden deze Dumbos gewassen en het zien hiervan is een heel aandoenlijk tafereel. In de Lonely planet, noch Footprint noch Rough Guide is er veel over dit park geschreven. Een van de redenen hiervan is misschien dat Veerapan, de Robin Hood van Indie, in dit park rondzwerft en gezocht wordt door de politie (voor oa enkele moorden) en het park af en toe gesloten wordt als er signalen zijn dat hij actief is.
Dus zonder een echt plan te hebben (en ook geen idee waar we zouden overnachten) stappen we van de bus af in het park en wie komen we daar tegen : De Nederlanders. Zij hadden een slechte ervaring de dag voordien in een resort en hadden een nieuw onderkomen gevonden dat stukken beter was. Evindent dat we meegingen met hun natuurlijk.

Het resort lag middenin het Mudumalai Park en was enkel toegankelijk per jeep. Je kon er vanuit het dorp (waar de bus ons afgezet had) wel tevoet geraken maar dan moest je wel rekening houden met de olifanten die achter elke hoek konden staan en die niet altijd zo lief zijn als ze er uit zien. Na de drukte van de grootsteden in Rajasthan en Pakistan en de drukte van Ernakalum was dit resort een oase van rust. Het gebied is nu (winter) een beetje half-savanne aan de voet van de Niligit bergen en hierdoor dus wel vlak maar af en toe een die rivier dal en plooing. Het feit dat we zoiets totaal niet hadden ingepland (noch verwacht hadden) maakte het alleen maar mooier op. De gids die met de Nederlanders mee was had onlangs nog een Joker groep begeleidt. Als dat niet met het gat in de boter vallen was. We hebben dan maar onmiddellijk eens beginnen tellen hoelang we daar nog konden blijven en besloten om de tempels van Hassan en Belur te laten vallen voor een extra dag in het wildpark. Zodoende hadden we twee dagen om te genieten van de natuurpracht en de Nederlanse babbel.

Gert-Jan en Marga waren beiden in de vijftig en hadden een ongelofelijke passie voor Indie en China (Gert-Jan staat in het onderwijs) waardoor ze verlof hebben kunnen opsparen hebben (cfr onze vorm van tijdskrediet maar dan gecumuleerd) en zodus nu bezig waren aan de reis van hun Leven. Het feit dat ze ook al in Iran geweest waren (ooit komen we daar ook nog eens) maakte de gesprekken alleen maar interessanter.
Zij hadden in de ochtend een safari gedaan met de twee gidsen, Kumar en Subbu, en hadden als bij wonder (zo zou achteraf blijken) een tijger en een beer gezien. Gert-Jan had een digitale camera waardoor we dus het levend bewijs konden zien dat er inderdaad tijgers zitten (en het niet alleen beperkt blijft tot een fotooke op de brochurekes). Gesterkt door hun enthousiasme, belegden we met Kumar en Subbu ook drie trekkings, eentje in de late namiddag en twee in de vroege ochtend (06:00 uur !). Tijdens de eerste trekking hadden we geluk en hebben we een aantal waterbuffels, wilde varkens, arenden, herten en reeen, groene parkieten en blauwe kingfishers gezien maar jammer genoeg geen olifanten of tijgers. De dag nadien (gisteren) zijn we dan om 06:00 gestart aan de ochtend trekking tot 10:00 uur. In Kenya worden de meeste safari's georganiseerd vanuit jeeps van waaruit men een zicht heeft op de (doorgaans) vlakke savanne. Van zodra men een dier gezien heeft, rijden er van overal jeeps naar toe en kan de fotosessie starten. Niet hier in Mudumalai. De grond is hier vrij oneffen waardoor een Jeep weinig bewegingsvrijheid zou hebben. Hier wordt alles dus (in groep) te voet gedaan : tussen de olifanten en de tijgers, panters, beren,... De enige garantie die men heeft is dat men in groep is en dat dit de dieren doorgaans afschrikt. Soms kan het ook anders. Kumar vertelde van een trekking drie dagen geleden waar hij samen met drie toeristen een km heeft moeten lopen om een bende olifanten achter zich te laten (die de achtervolging hadden ingezet). Hier is het dus nog safari in de echte betekenis van het woord (safari is Swahili voor trekken) wat soms toch wel wat bedenkingen geeft als je daar in rondloopt. Gert-Jan en Marga hebben de tijger op 150 meter zien passeren maar voorhetzelfde geld had dat beestje nog niet gegeten ... Tijdens de tweede trekking hadden we al wat meer geluk en hebben we bovenop nog een mooi hert en enkele jongere bambi's gezien. Van de grote boze beer of de tijger hebben we enkel zijn uitwerpselen/pootafdruk teruggevonden. Ze waren er dus wel maar hadden duidelijk geen zin om te poseren voor onze camera's.

Gisteren avond zijn we dan naar het olifanten baden gaan kijken en dit was uniek. Sommige van de beesten zijn nog maar enkele jaren oud en zijn nog echte speelvogels die maar al te graag met de voeten van hun Mahout (olifantenverzorger) spelen. Schitterend als ze in het water liggen en enkel de slurf komt bovenpiepen. Tussen de verschillende olifanten zit er veel verschil op. De meesten zijn zonder strafblad maar enkele van hen hebben al enkele slachtoffers op hun geweten. Soms kan het ook gebeuren dat ze zich tegen de mahout keren (als ze hem beu zijn) en dan is de tijd gekomen om van Mahout te veranderen. Sowieso blijven ze maximaal 6 jaar bij dezelfde mahout.
Toen we op weg waren naar de avond ceremonie kwam Kumar plots tevoorschijn en riep dat we snel in de Jeep moesten kruipen. Er was namelijk een kudde olifanten gesignaleerd iets voorbij het dorp. Toen we bij de plek aankwamen hadden de meeste olifanten de baan al overgestoken en waren op weg naar de rivier. Alleen mama olifant en haar boeleke (waarschijnlijk een maand of acht) zaten nog langs de kant van de baan te wachten totdat de kust veilig was om de straat over te steken. Toen onze Jeep tot voor de olifant reed (met de voet klaar om het gaspedaal in te drukken in case of...) kroop de kleine achter haar moeder om wat bescherming te zoeken. De volgende scene was uniek. Moeder olifant vond wat later dat de kust vrij was en ging in het midden van de baan staan waarbij ze teken gaf aan haar zoon/dochter dat het veilig was. Het hummeltje huppelde vervolgens de straat over naar het veilige groen waarna mama olifant op haar gemak verder ging en haar kleintje volgde. Als je goed naar ze kijkt hebben ze echt iets menselijk.
Bij het wassen was er een al wat oudere wijfjes olifant (ze had ook iets vrouwelijk) die heel zachtjes met haar slurf het been van de Mahout vasthield terwijl die haar oren een beurt gaf. Schitterende beesten.

Deze ochtend hebben we nog een laatste poging gedaan om een tijger, beer of panter te zien maar het zal waarschijnlijk ergens seminarie geweest zijn en ze hadden hun kat gestuurd voor de toeristen. Alleen wat sproren en in de verte het gebrul van een panter.

Maar, wij hebben onze olifanten gezien en hebben de voorbije dagen genoten van de frisse lucht en de gesprekken met Gert-Jan en Marga. Onze reis kon al niet meer stuk en nu is het compleet (en we zijn hier nog niet weg).

Morgen trekken we naar Mumbai (in de hoop de film van 21.00 te kunnen zien : Die another day) en vrijdag zitten we in Abu Dhabi.

Ondertussen is wel onze Bourgondische ingesteldheid terug naar boven gekomen. Zaterdag middag mag het dus de traditionele Breughel tafel zijn (frikadellen met krieken pa), brood, charcuterie, salades etc. Hou er wel rekening mee dat onze maaginhoud gehalveerd is en we zaterdag avond nog aan tafel moeten voor het nieuwjaarsdiner van de familie Pluym.

Waarschijnlijk komt overmorgen in Mumbai de laatste blog.