Jürgen en Christel in search for...

Reisverhaal van de Pakistan - Indië trip december - januari 2002 - 2003

This page is powered by Blogger. Isn't yours?
maandag, december 30, 2002

Body talk

De Zuid-Indiers hebben een zwak voor body language. Na drie dagen hier is onze Eurocent gevallen. Gisteren hebben we een rare Duitser op het lijf gelopen (hij had het constant over de wereld als een eiland, Duitsland als een eiland, het feit dat hij af en toe Duitsland eens moest ontvluchten,...) die een interessant verhaal vertelde over de manier waarop men hier met elkaar praat. De taal die men hier spreekt is het Metumalayans. Het rare aan dit taaltje is dat als het geschreven wordt men sommige woorden van links naar rechts als van rechts naar links kan schrijven (in spiegelschrift maw). Het geschrift dat men gebruikt is ook verschillend van het Hindi (dat een afkooksel van het Sanskriet is). Met andere woorden, zowel de gesproken als de geschreven taal zijn totaal onbegrijpbaar voor ons. De Duitser verbleef hier al een tijdje en had een aantal woorden en zinnen van hun onder de knie gekregen maar had vooral begrepen dat de primaire conversaties in body talk gebeurden, zonder ook maar iets te zeggen, gewoon met de handen of met gelaatsuitdrukkingen. Toen hij aan zijn uitleg bezig was begon het bij ons allemaal wat duidelijker te worden waarom we de voorbije twee dagen zo moeilijk contact konden maken. Het was ons al overkomen dat we op wacht stonden naar een lokale bus en vermits het geschrift voor ons onleesbaar is, bestaat de enige manier om te weten of de bus naar de goede bestemming gaat, erin door het te vragen (in het Engels). Het antwoord dat we echter altijd kregen was ofwel een 'Neij' (wat zoveel betekent als nee, deze bus gaat naar een andere bestemming) ofwel een beetje schudden met het hoofd (zoals het hoofd dat eerst naar de schouder gaat en vervolgens terug opkrikt en dit een aantal keer snel achter elkaar) wij interpreteerden als "Nee". Aan iedereen die we het vroegen was het antwoord steeds nee, ofwel met "Neij" ofwel met het koppeke schudden. Gevolg daarvan was dat we telkens lang moesten wachten vooraleer we een geschikte bus vonden.
Toen de Duitser zijn verhaal van de body language aan het vertellen was viel onze Cent : het met het koppeke schudden betekende eigenlijk ja. "Gekke toeristen", zullen ze wel gedacht hebben. "komen ze eerst vragen of mijn bus naar Guruvayur gaat, en vervolgens druipen ze af en zijn ze met hun handen naar mekaar aan het zwaaien. Ik heb nog gezegd dat ze meemochten maar geen effect".

Vandaag hebben we extra aandacht gehad voor de body language en inderdaad. Ze kunnen met elkaar praten van op een afstand zonder mondeling te communiceren. Op het ogenblik dat het niet meer gaat zullen ze dan wel naar elkaar toestappen. Rara jongens die Keralezen.

De voorbije dagen hebben we hier aan de kust wat rondgekuierd. Het is hier heet en vochtig. Kerala moet je zowat voorstellen als de Everglades maar dan in Indie (en zonder de krokodillen). Het leven is hier heel rustig en iedereen is zich hier aan het opmaken voor Nieuwjaar. Kerstmis zal hier waarschijnlijk uitvoerig gevierd zijn. Dit is immers de plek waar Vasco Da Gamma zijn eerste voet aan wal stak na Kaap de Goede Hoorn te hebben omzeild. Ook de Nederlanders hebben hier gezeten. Gevolg daarvan is dat het hier stikt van de kerken (inclusief Indische paters en nonnekes) en dito processie. Christus heeft hier wel wat Indische trekken en Indische attributen gekregen. Zo zijn de kerken hier ongelofelijk gedecorreerd met alles wat ook maar kleur heeft, en glittert. Las Vegas in Bethlehem. De Indiers houden van kleuren en flasshy dingen. Ook in hun kerken. Vandaag nog hebben we een kerk gezien die er uitzag als een grote verlichte blauwe kerstboom. Je kan hier dus zeker niet naast Kerst en nieuwjaar zien. Sommige mensen hebben zelfs plastieken dennebomen in hun tuin gezet (naast de palmbomen). Alleen aan kunstsneeuw hebben ze nog niet gedacht maar dat komt nog.

Eergisteren en vandaag hebben we op de backwaters (zoet water) met een bootje wat gaan rondvaren. Aangenaam windje en ondertussen zijn we aan de vochtigheid ook gewend geraakt (ik lees dat het in Belgie ook vochtig is). Gisteren hebben we zelfs onze eerste regen gehad van het verlof. Een half uurtje regen in een temperatuur van 30-35 Celsius. Niet slecht dus. Het vertoeven op deze waters is heel rustig maar de tijd die erin steekt om er te geraken is verschrikkelijk. Op zich is het maar telkens 80 km hier, 90km ginder maar de gemiddelde snelheid van het openbaar vervoer ligt op 30-40 km/uur. Tel daar telkens nog bij de tijd die het vergt om de geschikte bus te vinden en de actieradius voor een dag is dus beperkt tot 200 km (en dan zit de dag goed vol). Bij ons doe je zoiets in minder dan 2 uur.

Ondertussen hebben we ook onze portie olifanten gezien. Onderweg met de bus kom je ze overal tegen : op de baan, in het water, op het veld,.. In Noord-India waren het de koeien en hier zijn het de olifanten. Toch maar liever deze aardige viervoeters. Gisteren zijn we naar een grote Krishna tempel geweest waar men 60 olifanten gebruikt. Deze beestjes worden in de tuin achter de tempel verzorgd door persoonlijke verzorgers (Mahouts). Best leuk om tussen de olifanten keutels (voetballen) door te lopen en te zien hoe de beestjes hun dagelijks bad krijgen gevolgd door een huidmassage. Klaarblijkelijk genieten ze er dan van, dat kan je zien aan de manier waarop ze met hun slurf liggen te draaien.

Over slurf gesproken. Eergisteren zijn we naar het plaatselijke circus geweest. Een van de top attracties was een olifanten die kon cricketten. Hij had een cricket bat in zijn slurf en van de andere zijde van de circus ronde gooide men voetballen naar hem. Dumbo sloeg keer op keer (ik denk dat hij maar 2 van de 15 gemist heeft) de bal tot tegen de nok van het dak met een lel alsof de geluidsmuur doorbroken werd. Vooral de pose die hij aanhield als er een bal naar hem ging gegooid worden was schitterend : zo een beetje staan uitdagen, de bat losjes in de slurf, wat heen en weer draaien (doen alsof hij totaal niet geconcentreerd was) om vervolgens - als de bal eraan kwam - uit de losse pols(slurf) een lel eruit te draaien dat je dacht dat de bal het niet ging overleven. Dumbo JM Pfaff.
Andere toppers van het circus : Miss Sonya uit Calcutta. Een kleerkast van een vrouw. Ze zag er eigenlijk uit als een olievat met een hoofd erop, twee voeten eronder (benen heb ik niet gezien) en twee handjes (armen evenmin). Miss Sonja kwam het circus binnen, groette iedereen en begon vervolgens een glas water te drinken, en nog een, nog een, nog een,... Ik denk dat ze er uiteindelijk een 50-tal heeft uitgedronken (waarschijnlijk 30 cl) om vervolgens deze in een ruk, in het midden van het circus uit te spuwen. Het was alsof er een pijpleiding op springen stond. Het water gutste er echt uit gedurende een second of vijftien. Blijkbaar had ze een geweldige maag en kon ze deze zelfs met haar spieren doen krimpen.
Volgende truk van Miss Sonja : drie glazen water opdrinken waarin telkens een goudvisje zat om deze vervolgens terug uit te spuwen in een glazen vaas. Wonder boven wonder hadden de drie goudvisjes Miss Sonja's maag overleeft en waren ze terug aan het zwemmen in de kom.
Only in India maak je zoiets mee.
vrijdag, december 27, 2002

Reizen in India

Reizen met het vliegtuig. Veilig en vlug zou je denken. Niet in India. We hebben enkele weken geleden in Delhi wat liggen tobben over hoe we van Radjasthan naar het zuiden van India zouden geraken. Het vliegtuig was de snelste maar ook duurste oplossing. Ander alternatief was een stuk met de bus/trein en een ander stuk met het vliegtuig. Het goedkoopste maar ook het langste (in tijd) alternatief was alles met de trein (36 uur ongeveer). Omdat het in Radjasthan rap rap ging zijn (dachten we toen maar uiteindelijk viel dat best mee, al hebben we ons wel beperkt tot de steden) en omdat Pakistan budgettair meeviel hadden we gekozen om toch alles maar met het vliegtuig te doen. Dit gaf ook het voordeel dat het contrastverschil des te groter zou zijn : instappen in het vliegtuig en de woestijn achterlaten en uitstappen en in een oase van groen (palmbomen) en azuurblauw (Arabische Zee) terechtkomen. Na het koude en hoge Pakistan en het zanderige droge Radjasthan zou onze reis van Noord naar Zuid eindigen in het zuidwestelijk puntje van India : Kerala.

Helaas, de weergoden beslisten er anders over. Over Delhi hing een geweldige mist en alle vliegtuigen die uit Delhi moesten vertrekken hadden vertraging. Onze vlucht uit Udaipur (naar Mumbai) was gepland om 9.40 en de eerste aankondiging was gepland vertrek om 13.00. Dit betekende al problemen voor ons aangezien de aansluitende vlucht naar Cochin (onze eindbestemming) om 14.00 vertrok. Onmogelijk te halen dus. Om 10.30 kwam dan de boodschap dat in Delhi nog alles vast zat en men nog minstens 3 uur diende te wachten. De luchthaven van Udaipur is een scheet groot en langzaam liep het daar dan ook vol van gestrande toeristen en locals. Ondertussen hadden we al ons eerste gratis ontbijt gekregen van Indian Airlines. Om de tijd te overbruggen mochten we dan met een busje naar een plaatselijke Resort rijden om eventjes wat rustiger te zitten. Niet slecht eigenlijk. We hadden geen zorgen : de bagage was al afgeven en de vlucht naar Cochin haalde we toch al niet meer. So why worry ?
Om de tijd daar te doden hebben we maar wat gebiljard (Christel - Jurgen : 0-3, ps de tussenstand Rummy is 5-2) en weer eens gegeten (op kosten van Indian Airlines).
Om 17.00 uur is de vlucht dan vertrokken (wrak van een vliegtuig dat werkelijk overal rammelde) om rond 18.00 uur in het vochtige Mumbai te landen. Vermits er geen vlucht naar Cochin meer was die dag mochten we overnachten (op kosten van Indian Airlines natuurlijk). In het hotel hebben we dan eens goed gaan boeffen (natuurlijk op kosten van u raad het al) en twee filmkes meegepakt (kwestie van wat afwisseling in de reis te hebben). De ochtend nadien (vlucht vertrok om 10.40) hebben we weeral eens goed gaan ontbijten (u raad het al op kosten van ...) en vervolgens met de taxi van het hotel (gene Roepie betaald) naar de luchthaven (hij heeft ons wel aan de verkeerde terminal afgedropt, de ...) om daar te horen adt het vliegtuig te laat ging arriveren en pas om 13.00 kon vertrekken. Natuurlijk hadden wij nog niet gegeten en vervolgens heeft men ons naar een ander hotel gebracht (met zwembad) alwaar we aan de rand van het zwembad van ons zoveelste gratis ontbijt hebben genoten. Om 13.30 is de vlucht dan uiteindelijk toch vertrokken en kregen we weer eten voorgeschoteld. Dit kon er jammer genoeg niet meer bij.

Uiteindelijk zijn we dan vandaag - na 2 dagen onderweg te zijn - in Cochin geraakt. Morgen meer want de internet winkel doet zijn deuren dicht.
woensdag, december 25, 2002

Kerstmis in Bollywood

Het verhaal van de Hollanders houden jullie nog tegoed. Rap nog efekes iets vertellen over hoe onze Indische Kerst er hier uitgezien heeft. Over wat we de voorbije dagen allemaal gezien en gedaan hebben gaan we niet verder ingaan (mij ma zou zeggen : Stenen gezien).
Gisteren (24 december) hebben we met een taxi op een rustige manier enkele forten bezocht in de buurt van Jaipur. De avond ervoor hadden we Francois tegengekomen in zijn helicopter. Een grappige Indier (Francois noemde hij zichzelf omdat hij enkele woordjes Frans kende en broeder Jacob kon zingen) die met zijn becac door Jaipur tufte en die ons van ons Hollands verhaal naar ons motelleke bracht. In Jaipur is een heel mooie cinema maar wij hadden geen ticketten kunnen bemachtigen. Hij (Francois) kende een 'oncle' en die zou miscchien nog voor ticketten kunnen zorgen. Afspraak de volgende dag (24ste dus) om 17.00 uur. Hij zou ons met zijn helicopter en ticketten komen oppikken. Na die dag een ganse dag rondgetuft te hebben met de taxi (en onderandere een papierfabriek bezocht te hebben waar ze papier uit Katoen maken, niet echt iets voor toeristen maar de eigenaar vond het wel leuk om ons een rondleiding te geven) stonden we om 17.00 te wachten op Francois. Om 17.15 nog geen francois te zien en om 17.30 nog steeds niemand. Uiteindelijk hebben we dan maar zelf een becab genomen en naar de cinemazaal gereden. Christel (de vrouwenrij leek minder lang) heeft nog een poging gedaan om aan de laatste vrije ticketten te geraken maar helaas hopeloos (de film was nog maar in zijn derde dag). Het leek al een beetje raar dat de rij heel traag vooruitging. Wat deden die Indiers namelijk : een stond vooraan en tegen een lichte betaling kreeg hij opdrachten door van achteraan. Gevolg was dat er vooraan geen beweging kwam in de rij en achteraan deze langzaam aan afbrokkelde. Christel stond middenin en had pech. De laatste ticketten gingen de deur uit toen er nog 10 man (vrouw) voor haar stond. Op zich was dit jammer. Het was de laatste dag in Jaipur en onze nachtbus vertrok om 23.00 uur. Een Kerstmis Bollywood film van 18.00 tot 21.00 was dus ideaal om de tijd te stillen en ook de filmzaal zou de moeite waard zijn (interieur). Uiteindelijk hebben we een Indische oplossing gezocht en iemand wat baksheesh (bribe) betaald voor twee ticketjes. De werkelijke prijs was 49 Rps en wij hebben 100 betaald per ticket. Op zich nog geen geld en we waren verzekerd van een avondje ontspanning. Als je hier al een tijdje rondhangt begin je met het systeem mee te draaien.
De film was - zoals alle bollywood films - een groot liefdesdrama dat vanaf de eerste minuut voorspelbaar was maar desondanks is het toch leuk entertainment (zelfs al versta je de taal niet) : heel mooie beelden, muziek, dans, drama, romantiek, snif-snif etc en dat allemaal op Kerstavond.

Drie uur later zaten we dan op de bus naar Udaipur (ons reisschema terug aangepast op aanraden van Goovan, een Indier met een te hoog oestrogeen gehalte in zijn bloed) om te beseffen dat we nog maar een dag ervoor gezegd hadden om nooit meer een auto/bus te nemen. De eerste drie uur heb ik niet geslapen. De karakoam highway met een bompa achter het stuur op het ogenblik dat er aardbevingen zijn in niets in vergelijking met een uur op de Indische wegen in de nacht. Na 02.00 vielen de vrachtwagens weg en begon het wat rustiger te worden maar tot 2.00 : No sleep till Brooklyn ! (en dit keer zonder Hindi muziek op de achtergrond). Deze ochtend (25ste) dan toch heelhuids aangekomen in Udaipur (friskes) om een goed hotel te zoeken. Opmerkelijk hier was dat elke (toeristisch ingestelde Indier) iedereen begroette met Merry Christmas. Eigenlijk wel plezant want dat bracht wel een beetje kerstsemming erin. Vermits we onszelf eens wouden trakteren zijn we op zoek gegaan naar een van de sjiekere hotels hier met de vraag of ze vanavond twee Herderkes uit Belgie wouden ontvangen op hun Kerstdiner (tegen betaling natuurlijk). Het meest luxueuze van alle hotels hier is het schitterende Lake Palace Hotel. Gelegen midden in een meer en oa het decor geweest van de James Bond film 'Octopussy'. Helaas. Zij hadden al vele herderkes en voor ons was geen plek meer. Dan maar naar het tweede duurste, Shiv Niwas Palace Hotel (ook decor voor Octopussy) en zij hadden nog een tafelke vrij. En hier zitten we nu. Pas terug van een heerlijk buffet aan het zwembad van het poepshieke Shiv Nivas Hotel. Als we terug thuis zijn gaan we de film eens huren. Het buffet bestond uit 15 verschillende gerechten waaronder : KALKOEN. Yes baby, wie had dat gedacht dat we hier in Indie nog kalkoen zouden eten op Kerstmis. Klap op de vuurpijl was om 22.00 toen niet minder dan de Kerstman ook nog binnenviel en aan alle gasten snoepjes begon uit te delen. De Kerstman had wel veel Indische trekes maar zijn pakje was even rood als bij ons. Nagerecht was eveneens dessert buffet en dat alles onder een schitterend decor met een Indisch orkestje op de achtergrond.
En nu trekken wij ons terug naar onze eveneens koninklijke suite want morgen vroeg vertrekt de vlieger naar Zuid-Indie : land van de olifanten, palmbomen en tropische orkanen. U bent gewaarshuwd.
By the way : prijs van deze Kerstgrap : 835 Rps per persoon (=750 BEF ongeveer).
maandag, december 23, 2002

Ambassador op Indische wegen

Ondertussen zijn we in Jaipur toegekomen. De voorbije dagen hebben we Jodhpur en omgeving verder bezichtigd en hebben we de geneugden van het Indisch transport ondervonden.

Zaterdag hebben we in Jodhpur een rondrit gedaan met een Jeep samen met Simone aus Deutschland (inderdaad we zitten hier in Tirol). Rond Jodhpur leven de Bishnoi mensen die een heel strenge religieuze levenscultus naleven. Zij zijn strikt vegetarier en mogen zelfs geen bomen omhakken. In het eerste dorpje werden we ontvangen met een traditionele welkomsdrank die bestaat uit Water en Opium. Tot op heden zijn we beiden nog aan het wachten op het effect van de Opium. Ofwel was de dosis te klein, ofwel hebben we na de nachtelijke Pakistaanse Hash avond een immuniteit opgebouwd voor dergelijke stuff. Misschien moeten we van het zuiden van Indie nog wat stuff meebrengen om het thuis ook eens te proberen.
We hebben een ganse dag met de Jeep rondgereden van het ene dorpje naar het andere. Door de lange droogte is het sociale leven hier wel teruggevallen. De meeste mannen zijn met het grootste gedeelte van de kudde naar het Oosten getrokken op zoek naar gras en water. De mensen hier zijn de droogte wel gewoon en hebben wich voorzien door middel van grote waterputten maar in sommige van deze begint het water te verzilten.. Als ze volgende zomer geen water krijgen ziet het er niet goed uit voor deze mensen. Normaal gezien zit rond de meertjes antilopen en nog ander wild maar ook daar was weinig van te zien. De paar die we gezien hebben worden gevoed door de dorpsbewoners die bladeren van de bomen snoeien voor hen. De pauw is het symbool van Radjastan en die hebben we heel veel gezien. Vrij grote zelfs met een prachtige blauwe staart.

Vermits we in Udaipur maar een dag hebben (we hebben moeten schipperen met de vluchten naar Mumbai en Cochin) hebben we gisteren een auto met chauffeur genomen en zijn we naar Ranakpur gereden. Ranakpur is gekend voor zijn immense Jain tempel. Deze tempel staat in de bergen en binnenin zijn er 1444 zuilen uitgehouwd in marmer waarvan niet een dezelfde is. Quite impressive. Het marmer is ook nog mooi proper (ondanks zijn ouderdom) zodat de tempel in het zonlicht een streling voor het oog is. Gisteren was het nota bene weer 33 graden en weer zonnig (ik hoor dat het in Belgie regent en miezerig is). Troost, het zal ook hier geen witte kerstmis worden.
De tempel was indrukwekkend, de tocht ernaar toe nog meer. Radjasthan is gekend als de kleerkast van Indie en de weg van Jodhpur naar Ranakpur is dan de Turban modeshow. Alle soorten tulbanden zijn we onderweg tegengekomen. Van kleine tot supergrote (waarschijnlijk minstens 13 m stof op het hoofd) gaande van wit (typsich voor de Bishnoi en Jains) tot fluo groen en roze. Het zicht van een fluo tulband op een oude man met 10 jaar oude snor in de ondergaande zon is onvergetelijk. Wat ook onvergetelijk is, is de rijstijl van de Indiers op de weg. Tot op heden hadden we al heel wat vervoermiddelen genomen maar nog nooit een auto. Sinds gisteren is daarin dus verandering in gekomen. We hebben de ganse rit kunnen doen in een statige Ambassador. Dit is een kruising tussen een Londense taxi en een trabant. Echt iets uit dat doet terugdenken aan de tijd dat de Britten hier nog de scepter zwierden. De ambassador zelf was OK maar het ventje achter het stuur dacht dat hij Ayrton Senna was. Het Indisch verkeer op de weg is dodelijk en de chauffeurs zijn er grotendeels zelf de oorzaak van. De meeste wegen zijn overvol en hebben slechts een rijvak. Dit begint aan de linkerkant van de baan en eindigt aan de rechterkant van de baan (analoog voor de tegenovergestelde richting). De wet van de sterkste is hier nog steeds geldig.
In volgorde van 'King of the road'
1 Tata vrachtwagen met een lading vracht die er achteraan 2meter uitsteekt en bovenaan 4. Zij kennen enkel maar rechtdoor en blijven hun eigen tempo rijden;
2 Overige Tata vrachtwagens : deze zijn doorgaans zo overladen dat remmen toch geen zin heeft. Ze hebben een beetje maneouvreer ruimte maar doorgaans volgen ook zij een rechte baan. Als er ongelukken gebeuren is dit vooral bij het voorbijsteken van twee dergelijke vrachtwagens. De meeste wrakken langs de kant van de baan zijn dan ook van dit type.
3 Bussen : deze kunnen wel remmen maar zijn toch nog steeds imposanter dan onderstaande metalen doodskisten;
4 Jeeps : omwille van de stevige bumper onderaan hebben ze prioriteit op onderstaande;
5 Autos (incl onze Ambassador). Eigenlijk kunnen deze nog onderverdeeld worden in twee klassen : deze met lichten en deze zonder (vooral 's nachts is dit laatste een probleem)
6 Bromfietsen : deze zijn flexibel en iedereen weet dit. Ze hebben maar twee opties : ofwel ernaast ofwel eronder. In de meeste gevallen is het het eerste alleen dat type van bromfiets die geen verlichting nog reflector heeft (95%) en dat de pech heeft om twee voorbijstekende voertuigen te passeren)
7 Fiets : zij hebben het grote voordeel dat de fietser nog kan uitwijken naar de graskant of van zijn fiets kan springen. Helaas weet iedereen dat.
8 Koe en mens. Beiden staan gelijk. Onderstaande actuariele berekening bewijst dat.
Stel dat P(i) de kans is dat object i "beweegt" als er een grote object op zich afkomt dan is :
P(koe) = 0
P(mens) = 0.5
Stel dat S(i) de schade die de bestuurder van het voertuig heeft als hij in aanrijding komt met object i dan is:
S(koe) = Halve auto weg
S(mens) = Hele auto weg (immers de chauffeurs wagen zal door de woedende menigte die plosteling van overal toesneld volledig vernietigd worden).
De chaufeur die aldus object i benadert, zal vervolgens denken : Verwachte schade (koe) = 0.5 = Verwachte schade (mens). => De mens staat op gelijke hoogte met een koe.
9 Blinde koe : deze zijn totaal onvoorspelbaar en kennen het verschil niet tussen dag en nacht.

U ziet, een hele dierentuin leeft en beweegt op een stukje asfalt van 4m breed. En onze ambassador (met ons erin) heeft het gelukkig overleefd (het heeft er twee keer heel mipt tegengezeten).

Gisteren avond hebben we dan de nachtboemel naar Jaipur (de roze stad) genomen en hebben we op zijn Hollands gereisd (volgende keer meer).




vrijdag, december 20, 2002

Een hele korte nacht achter de rug. Gisteren om 23.15 op een legertrein ingescheept en om 05.30 in Jodhpur gearriveerd. Onmiddellijk een becak gepakt (gelukkig zijn die gasten al wakker) en naar een hotelleke gereden. Uitgepakt, op bed gaan liggen en inderdaad, in slaap gevallen. De trein was een kraker : veel geknars en gepiep, veel gestop onderweg. Het was een intercity van 30 Km/h.

Vandaag in Jodhpur was het laid back. Heel veel laid back. Jodhpur staat vooral op de kaart van Rajasthan omwille van zijn geweldig fort. De stad wordt de Blue city genoemd omdat alle daken in het lichtblauw geschilderd zijn. Bovenop het fort heb je een geweldig zicht op de stad die zich met zijn talloze smalle steegjes rond de berg wurmd waarop het fort gebouwd is. De paleizen van de Maharadjas zijn hier toegankelijk en het is leuk hierin rond te kuieren zonder de nodige drukte. Ook vandaag was het hier weer 'superdruk' qua toeristen. Er waren er wel enkele maar om nu te zeggen dat het hier druk is. Nope. Vandaag hebben we de Radjasthani keuken geprobeerd. Lassis, Thalis etc. Niet zo pikant als in Jaisalmer maar best lekker. Natuurlijk heel veel vedgie stuff. Iris zou hier aan haar trekken komen (Emile wat minder). Het uitzicht savonds in de verschillende restaurantjes in de stad op het verlichte fort is gewoon indrukwekkend. Bouillon maar dan 10 keer groter.

Als ze ons vragen waar we van komen is het opmerkelijk dat de mensen die Belgie weten liggen niet onmiddellijk denken aan Europa of Brussel maar aan spiegels (zowel in Indie als in Pakistan). Ook in het paleis van de Maharadja in Jodhpur hingen veel spiegels en toen de bewakers vroeger naar onze origine was de repliek steevast "Oh Yes, very good mirrors". Na het bier en de chocolade zijn er dus ook de spiegels.
Ondertussen gaat de fotosessie gewoon door. In Pakistan viel het nog mee maar hier in Indie staan we ondertussen wel al op zo'n kleine 40 filmrollekes (nu ja Pakistan met de TV was ook niet slecht).
De komende dagen gaan we eens wat plaatselijke lectuur door nemen. Misschien staan we wel ergens in "de boekskes".


donderdag, december 19, 2002

Laatste dag in Jaisalmer vandaag. Binnen enkele uren vertrekt onze nachttrein naar Jodhpur. Het is hier 33 graden overdag en gelukkig ben ik in Pakistan van mijn lange haren vanaf geraakt. De kapperszaak in Lahore had enorm veel succes toen er een blanke binnen zat. Halverwege de snit zette hij zijn bril op. Toen was het al te laat. Hij bleef maar knippen en knippen tot alle stukjes recht waren. Vervolgens nog een scheerbeurt erbij en een gezichtsmassage. Massage is een groot woord. Als je een face-lift achter de rug hebt gehad zit je schaamhaar achter je oren. De man zijn handen waren zo groot dat hij tegelijkertijd mijn kin achter mijn rechteroor aan het trekken was, en met zijn andere handpalm aan het voelen was of hij mijn ogen er niet via mijn oren kon uitduwen. Toen de sessie gedaan was was ik een halve kilo lichter en heb ik waarschijnlijk drie uur door Lahore gelopen met een bloeddoorlopen hoofd. Waarschijnlijk dacht de lieve man dat ik een Amerikaan was en zit hij nu sterke verhalen te vertellen in de plaatselijke pubs.
Toen de trein richting Jaisalmer reed zijn we wel nog enkele militaire convooien tegengekomen. Blijkbaar is de grote troepenterugtrekking bezig. Het raam van de trein was zo heet dat je er amper met je hand kon op blijven liggen. Jaisalmer ligt in een semi-woestijn en de temperaturen hier zijn het tegenovergestelde van wat we in het noorden van Pakistan hebben ervaren. Daar de sneeuw en de gletsjers en hier de woestijn en droge woestijnwind. En dan is het hier eigenlijk 'friskes'. Het is namelijk winter.

Ook hier voelt men het effect van 9/11. Er zijn wel toeristen (vooral Indische) maar heel weinig Europeanen of Amerikanen/Aussies. s' Avonds op het terras van een restaurant is het dikwijls alleen zitten en in een toeristenstad zoals Jaisalmer voelt dat toch wat spooky aan. In Pakistan waren ook geen toeristen maar daar was ook geen toeristische infrastructuur. Hier wel en deze is leeg. Vandaar het spooky effect. De mensen zijn hier wel vriendelijk. Net zoals in Pakistan beseffen ze nu hoe afhankelijk ze geworden zijn van de toeristiche industrie en als die er niet meer is....
Eergisteren hebben we een kleine Camel Safari gedaan. Eigelijk voldoende om te ervaren waarom ze deze Bultenaar het schip van de woestijn noemen. Samen met 4 snobbi Bangladeshis (ik denk dat ze dachten dat wij arme sukkelaars waren want de heren en dames hadden zich volledig opgedirkt om op een kameel te kruipen !!!! Jare jongens die toeristen). Meer dan een uur op een kameel is voldoende om te beseffen dat je dit ofwel minstens 3 dagen moet doen (om het gewoon te worden) of dat je het bij een uur houdt. Bij ons was het dat laatste (we hadden er ook de tijd niet voor). Sam Sand Dunes bij zonsondergang zijn idylisch : zandduinen met enkele kamelen op de achtergrond, ondergaande zon, mooie kamelenogen (wimpers !!), 100 wilde Indische toeristen die allemaal met de ondergaande zon en een kameel erbij op de achtergrond op de foto willen, locals (mannen en vrouwen) die eens mooi komen poseren en vervolgens hun hand uitsteken (picture=money) en andere locals die de eerste strofen van een lied aanzetten tot ze merken dat je toch niet gaat betalen. Ietske te commercieel eigenlijk - maar we waren gewaarschuwd - en al bij al had deze ganse opzet zijn charme. Rare jongens die Indiers.
Gisteren hebben we dan met onze Bangladeshis de jeeptocht door de woestijn verdergezet en enkele bezoeken gebracht aan plaatselijke oases en de begraafplaats van de Maharadjas. Dit laatste was wel de moeite. Toen we 's avonds naar (opnieuw) de zonsondergang gingen kijken (over het fort van Jaisalmer) kregen we bezoek van enkele jonge gasten die ons uitnodigden om hun restaurant te komen bezoeken. Hun vader zou deze avond spelen. Eigenlijk hadden we andere plannen maar vermits de meeste hotels (zelfs de duurdere) hier leeg zijn besloten we maar om het erop te wagen. Gisteren avond hebben we dan gezondigd aan overdaad. De kok van het restaurant was een Oostenrijker (Helmut) die overheerlijke tomatensoep (incl room) en Hongaarsche Goelash gereed maakte. Op zich een zonde om dit in Rajasthan te eten maar de verleiding was te groot. Hierbij nog een overheerlijke Rosti en een Gemuschenteller en de pret kon niet meer op. Toen Herr Helmut ook nog voorstelde om de vruchtensalade te proberen kwam het schuim waarschijnlijk al op onze enkels. Yes Baby, dass had geschmeckt ! Later op de avond hadden we geluk (we zaten er alleen) en kwamen er nog vier andere toeristen bij zitten. Die gasten hebben toen liggen zingen en spelen dat de stukker eraf vielen. Ik denk dat het vooral liefdesverhalen want de knapste van den hoop (incl mooie snor) kon zijn ogen niet van Christel afwenden. Ik dacht een aanbod te doen (ruilen voor wat soevenirs bv.) maar wist dat ik het dan aan Pa Ravels mocht gaan uitleggen waarom zijn dochter niet mee op het vliegtuig zat. Op het einde van de sessie hebben we van al de muzikanten nog een fotosessie moeten doen en hebben we hun beloofd om de foto's naar Herr Helmut op te sturen. Binnen drie jaar staan die gasten op Dranouter, gegarandeerd.
Vandaag was het dan de laatste dag Jaisalmer (twee nachten op dezelfde plek, wat een luxe) en hebben we het Fort bezocht en de verschillende Jain tempels (Jains, u weet wel, zij die af en toe in Mechelen de Nekkerhal afhuren om een feestje te bouwen). Na de middag hebben we dan een fiets gehuurd en hebben we wat rond het fort rondgetoekt. Ver kan je hier niet rijden want eens je de stad verlaten hebt zit je in de woestijn. Morgenvroeg (05.30) komen we aan in Jodhpur. Weeral een nieuwe stad om te verkennen. Hier blijven we twee nachten.
dinsdag, december 17, 2002

Yes, Still alive.

Zaterdag hebben we de grens met India terug overgestoken. Op zich zijn Pakistan en India aartsvijanden maar aan de grens is het een en al showtime. De grenze gaan dicht om 15.30 (een Pakistaanse official begon nog moeilijk te doen omdat we weigerden ons geld om te wisselen voor een te slechte koers, maar een andere - waarschijnlijk hogere - kwam al snel tussenbeide) en vanaf 15.30 stromen de massa's sympathisanten toe. De grens is eigenlijk een groot voetbalstadium inclusief tribunes met aan de ene kant FC Pakistan en aan de andere kant KV Industan. De spelers zijn vervangen door soldaten die elk hun eigen rituelen volgen om het stadium binnen te lopen, de vlag te groeten (onder luid gejuich van de supporters), en vervolgens een uur nodig hebben om de poort van de grens (die reeds dicht was) met veel ceremonie terug open doen (zowel Pakistan als Indie), mekaar een hand te geven (de grensovergang is de enige tussen Pakistan en Indie) en vervolgens in looppas (met de schoen tot tegen het hoofd) snel snel terug naar de eigen zijde lopen. Ondertussen is de menigte al wild enthousiast. Het is voldoende dat er eentje Hindustan of Pakistan begint te roepen en de massa begint wild te schreeuwen. Jammer dat wij in Europa Schengen hebben anders had de grens overgang in Stekene (Belgie-Nederland) ook misschien een toeristische trekpleister geweest.

Die avond zijn we nog doorgereisd naar Amritsar waar we de gouden tempel bezocht hebben. De tempel is bedekt met 400kg bladgoud dat door de Sikhs gepikt werd uit de Mughal tempels die nu in Pakistan liggen (en die we de voormiddag bezocht hadden). Quite impressive ! De tempel zelf ligt in een grote poel waarin de Sikhs ritueel komen baden (PS dit is de tempel waarin begin jaren 80 een onafhankelijke Sikhstaat werd uitgeroepen waarbij de toenmalige president van Indie, Indira Gandhi, besloot om de troepen in te schakelen. De tempel werd deels verwoest en de opstand werd in de kiem gesmoord. Enkele jaren later werd Indira vermoord door haar Sikh lijfwacht. Opletten dus.). Rond 23.00 worden dan de heilige boeken teruggebracht van de tempel naar de hogepriesters.

De dag nadien hebben we de gouden tempel nog eens bij daglicht bezocht en ook de plek vlakbij waar begin 20ste eeuw de Britten 500 Indiers hebben neergeschoten toen ze een vreedzame betoging hielden. Deze scene is ook opgenomen in de film Gandhi die onlangs nog op TV was. Met de trein hebben we onze reis naar het zuiden verder gezet met een jammerlijke tussenstop in Delhi. We moesten hier overnachten om de nodige ticketten voor trein en vliiegtuig te kopen. Terugkomen uit Pakistan en dan in Delhi belanden is een cultuur shock. De vorige keren was het ons waarschijnlijk niet opgevallen maar nu was het echt erg. Op alle ogenblikken proberen ze u hier een loer te draaien. Gelukkig voelt ge ze van mijlen afkomen en op den duur wordt het zelfs grappig. We hadden 8 uur om 3 vliegticketten en 3 trein ticketten te kopen, eten in te kopen en een boek te verkopen. Het is een ongelofelijke rush geweest. De trein ticktetten was geen probleem maar de vliegticketten was wat anders. Bovendien was er dan nog een staking van de taxis ook. Overal geprobeerd om goedkope ticketten te vinden maar voor toeristen was er nergens korting. Doordat de vluchten die we moesten hebben niet beschikbaar waren hebben we ons reisschema wat moeten veranderen. Het wordt nu rush-rush door Radjasthan en (nog) meer op ons gemak in het Zuiden van Indie (twee extra dagen). Kerst avond is wel de Shit. We hadden gehoopt op kerstavond een eerste klas te kunnen boeken maar alles was volzet. Enkel Sleeper Class was nog over. Op zich niet slecht maar het zal ietske anders zijn dan andere jaren. Maandag avond hebben we dan de trein genomen naar Jaisalemer. Wordt vervolgd.
vrijdag, december 13, 2002

Eindelijk. Terug uit het koude Noorden van Pakistan. Het wachten in Gilgit gaf inderdaad aanleiding tot gezellige discussies met Mr Yacoob en zijn staff van het Medina Guesthouse. Door de terugval van het toerisme was elke nieuwe tourist een nieuwe discussie waard. Het deed een beetje pijn om Gilgit en de Northern Areas te verlaten. Ongelofelijk warme en aangename mensen daar.
Woensdag ochtend zijn we opgestaan en was het bewolkt. De kans op een vlucht naar Islamabad was dus al onmiddellijk heel klein. In de gemeenschapskamer vertelde men dat er deze nacht weer een aardbeving geweest was (5.5 Richter) Wij waren er gewoon door geslapen. Met de bus vertrekken (als het vliegtuig niet vloog) zou nu nog langer duren. Om 8.00 hebben we een eerste keer gebeld naar de luchthaven maar toen kon men nog geen informatie geven. 15 minuten later terugbellen was de boodschap. Uiteindelijk na 1 uur wachten en drie telefoontjes kwam de boodschap dat het vliegtuig in Islamabad vertrokken was. Alles inpakken, nog een laatste afscheid aan de achterblijvers (oa een zalmvisser uit Alaska die tegen het ijs begon te dooien terug moest thuis zijn) en hop naar de luchthaven. Het was allemaal op zijn Pakistaans. Heel veel toeters en bellen, veel controles, ongelofelijk veel controles : Christels schoenen werden zelfs gecontroleerd en haar haarspeldjes werden microscopisch onderzocht door enkele overijverige vrouwelijke soldaten, een Japanner die met ons meekwam moest zijn batterijen uit zijn zaklamp afgeven (maar zakmes mocht hij wel houden),,, Ik denk dat ze op zoek waren naar de Shoebomber.
O m 9.30 arriveerde de Fokker uit Islamabad en eventjes nadien waren we al vertrokken voor de vlucht van ons leven. Hij vloog niet boven de Bergen, hij vloog er gewoon tussen. In sommige valleien is het zo smal dat het best verstaanbaar is dat ze de vluchten afgelasten als er teveel mist hangt. Toen het vliegtuig in de buurt van de Ranakposhi vloog heb ik eventjes goedendag aan de piloten gaan zeggen (kwestie van te zien of zee r wel waren). Ongelofelijk zicht heb je daar overal de besneeuwde toppen. Links de Himalaya die doorloopt tot in Nepal en China. Rechts de Hinduschkul die doorloopt tot in Iran en achter ons de fantastische Karakoram. Op het vliegtuig zat ook een cameraploeg van de Pakistaanse TV. Natuurlijk moesten ze een interviewke komen afleggen met ons. We hebben dan maar wat reclame gemaakt over hun land (kwestie van hier later nog binnen te mogen). Die avond werd het uitgezonden op het nieuws en later zou het ook nog gebruikt worden voor een documentaire. We are famous Belgians in Pakistan.
Eens aangekomen in Islamabad hebben we de bus naar Peshawar genomen. Eens zien of den Osama zich daar verstopt had. Het binnenrijden in Peshawar liet al onmiddellijk een ander beeld zien van Pakistan. Dat van de North-West Territories. Hier heerst de Kalishnikov en het recht van de Tribes en…de Burqua. Yes inderdeed vrouwen lopen hier nog rond met een tafellaken over hun hoofd. Soms wit of zwart maar meestal blauw. Als je dit op TV ziet dan lijkt het al erg maar in werkelijkheid is het mensonwaardig. Het is alsof ze zo onrein zijn dat ze enkel volledig afgeschermd op straat mogen komen. It’s a man’s world. Welcome to Peshawar. De merde was dat we dit niet gepland hadden en dus ook geen informatie bijhadden. We wisten dus niet waar we toekwamen of waar er slaapgelegenheid was. Peshawar is op dat vlak natuurlijk niets anders dan andere plekken. Vraag de informatie aan de straat en je hebt onmiddellijk een antwoord (Khyber pas taxi ? Brown Sugar ?...). Waarvoor dienen al die Lonely Planets, Rough Guides of Footprints nog.. Een van die straatgasten was Babajee. Je moet deze man voorstellen als een 65 plusser met een overdosis vitessepillen, een Texaans accent en paar schoenen dat even breed al slang was en een baard waar Vader Abraham jaloers van zou worden. Zijn voorstel klonk interessant. Op een half uurtje rijden van Peshawar ligt een smokkelaarsstadje. Daar konden we de plaatselijke wapenfabriek gaan bezoeken, wat oefenen met een Kalashnikov, een Hasj plantage bezoeken en een Afghaans vluchteling kamp bezoeken. En dat alles voor de all-inclusive prijs van 20 Dollar. Baabajee zou voor alles zorgen. Op zich een aanlokkelijk voorstel maar dit zou betekeken dat we pas donderdag na de middag in Peshawar terug waren en donderdag avond was er in Lahore een muziek optreden (500 km verder) wat we dan moesten missen. Toen Babajee merkte dat we aan het twijfelen waren deed hij er nog een toemaatje bovenop. Ze zou een Bourqua mogen passen. Gezicht op Onweer en enkele bliksemstralem kegelde Babajee van zijn nochtans lekkere Greentea. Afgelast. Over en Out. Njet was het antwoord. Babajee begreep dat hiertegen protesteren geen zin meer had en bood dan maar aan ons mee te nemen naar de oude stad van Peshawar. Vermits we geen informatie bijhadden was het al interessant te weten dat er een oudestad was. Wij dachten dat waar we toen zaten de oude stad was. Dus op pad met de ongelofelijk zenuwachtige Babajee door de oude stad van Peshawar. Dit bleek een ongelofelijk labyrinth van kleine steegjes die allemaal gevuld waren met kooplui die hun waar aanprijsden : ongelofelijk veel goudwerk, Rolexen, stoffen in alle kleuren, vlees, groenten, noten. Hier hebben we voor de Joran al een kleine herinnering gekocht.
Alhoewel Peshawar een ongelofelijke mannenwereld was, was er ’s avonds in de eetgelegenheid geen aandacht voor de blanke vrouw die binnenzat (’t was cricket en dat is blijkbaar belangrijker dan blanke vrouwen) Oef.
Donderda voormiddag hebben we de binnenstad van Peshawar dan verder onderzocht maar niets te vinden. Een vriendelijke jongeman (die zoals elke Pakistaan er van droomde om naar Europa te mogen komen) vertelde ons dat hij “In Disgieze” was.
De bus naar Lahore was lang en het was al 21.00 toen we in Lahore aankwamen. We dachten dat het te laat was voor de drum voorstelling maar toen we de Regale Inn binnenkwamen zat iedereen buiten te wachten. We waren net op tijd en konden nog mee. Timing !
Wat we die avond gezien hebben grens aan het waanzinnige. Enkele honderden uitgelaten Pakistani’s die vollop genoten van de Hasj sigaretten die overal te koop waren. (Nu een dag later zit de geur nog in onze kleren. Als we nu door de douane moesten passeren zaten we gegarandeerd voor enkele uren geblokkeerd). Het tafereel speelde zich af in een half open Indisch paleizencomplex waar op verschillende plaatsen groepjes het gezang van een centrale “tenor” zaten te beantwoorden met iets onverstaanbaars. Steeds weer was er iemand anders die het voortouw nam en die de meute op gang trok. Rond 23.00 kwamen er dan 2 reuzen binnen (+ 2 meter) met een Dhol drum rond hun midden. Die gasten hebben 2 uur de menigte in ritme gehouden en halverwege werden ze bijgestaan door dansers die zichzelf in trance dansten. En dat alles onder de rook van de Hasjies die soms met vier sigaretten tegelijk geinhalleerd werd. Schitterend en onbeschrijfelijk.
Vandaag was het de voorlaatste dag Pakistan. Vlak voor het vrijdag gebed hebben we nog enkele moskeeen bezocht en nadien hebben we de oude stad bezocht. De smog en het gekwetter van de claxons was weer overheersend. Pakistan was schitterend en naar de Karakoram komen we ooit nog terug. Morgen steken we de grens met India over op weg naar Amritsar. De stad met de gouden tempel.


dinsdag, december 10, 2002

We zitten nog steeds vast in Gilgit wachtend op een vlucht naar Islamabad. De vluchten van Gilgit naar Islamabad zijn afhankelijk van het weer. De Fokker 50 toestellen kunnen niet voldoende hoogte halen om boven de bergen te vliegen en kunnen dus alleen vliegen als er geen mist in de valleien hangt. Als de vlucht vliegt is hij naar het schijnt adembenemend. Als de piloot het toelaat mag je soms in de cockpit komen kijken. Langs de ene kant de Nanga Parnat (9de hoogste van de wereld) en langs de andere kant het Hindushkul gebergte dat doorloopt tot in Afhganistan.
Deze ochtend hebben we de efficientie van de Pakistaanse Vliegtuigmaatschappij (PIA) ondervonden. Om 9 uur de eerste keer om te horen dat er mogelijks vandaag vluchten zijn en de passagiers van vandaag waarschijnlijk vandaag ook kunnen vertrekken. Dit zou dan betekenen dat we als buitenlanders (we betalen meer) voorrang krijgen op de vlucht van morgen. Om 12.00 moesten we terug komen. Gelukkig was Isfat (zie later) meegekomen en had hij connecties bij PIA (zijn broer werkte er). Om 10.45 kwam Isfat ons halen. We moesten terugkomen naar het PIA kantoor. Eens daargekomen had men nog steeds geen zekerheid omtrent de vlucht van vandaag maar men wou wel de ticketten al verkopen (het was ietske minder druk dan en eigenlijk een goed idee van Isfat). Het hebben van ticketten betekent enkel dat je betaald hebt (dit is de eerste keer dat men mij ticketten heeft uitgeschreven op onze voornaam, die dan nog fout is ook). Voor de rest is het geen enkele garantie. Om 12.15 moesten we terugkomen want dan zou men meer info hebben over de vlucht van deze middag. Afhankelijk van het feit of deze kon vertrekken zouden we mogelijks succes hebben bij de vlucht van morgen. Om 12.15 terug naar het PIA kantoor. Isfat zels kon er niet meer bij zijn maar zijn broer herkende ons onmiddellijk bij het binnenkomen en we hebben hem de ticketten overhandigd. Wachten tot 13.00 uur. Om 12.55 begon de telefoon plots verschillende keren te bellen en ik vermoed dat het de luchthaven was die bevestigde dat de vlucht van islamabad gearriveerd was. Plotseling begon het enorm druk te worden in het kantoor (10 bij 10 meter met 40 man binnen en achter de balie een aantal PIA bedienden die moesten werken in het licht van een gaslichtje). De namen werden afgeroepen van diegenen die morgen meemochten met de 2 vluchten. Toen er ergens een niet-Moslim naam werd afgeroepen en niemand reageerde kreeg ik het vermoeden dat het onze ticketten waren (maar het trok in de verste verte niet op Jurgen noch Christel). Dus tegen 13.30 hadden we onze ticketten. Morgen zijn het dan op de luchthaven waarschijnlijk dezelfde taferelen om in te checken en dan starten en hopen dat hij inderdaad blijft vliegen en niet halverwege omkeerd. Het systeem duurt lang maar het werkt wel. Je moet alleen geduld hebben hier.
Gisteren avond hebben we in de leefruimte van Mr. Yacoob een avondmaal gehad (Very Spicy Beans in Very Spice Sauce). Met z'n allen rond de kachel op de grond in kleermakers zit genieten van de warmte en de thee. Mr. Yacoob is de eigenaar van de Medina Guesthouse in Gilgit en ook hij heeft in 2002 een rampjaar gehad. De politieke en econonmische situatie van de Northern Areas (zoals de streek hier genoemd wordt) heeft de zaken alleen maar erger gemaakt. De shit is eigenlijk ontstaan in 1947 toen Pakistan zich van Indie afscheurde. Engeland had het toenmalige indie leeggeplunderd om de oorlog te financieren en had geen middelen meer om Indie te ondersteunen. Onder Ghandi was Indie ook bewuster geworden van zijn eigen identiteit en politieke mogelijkheden. Het huidig Indie was ook politiek reeds meer ontwikkeld dan het huidige Pakistan. Het had sinds eind 19de eeuw reeds een eigen congres (vandaar de huidige Congrespartij) waarin - onder Britse voogdij - reeds enig zelfbestuur mogelijk was. Op het ogenblik dat England zicht terugtrok uit Indie was er dus reeds enige politiek establishment aanwezig. Dit in tegenstelling met Pakistan waar er niets was. Enkel de wil om een eigen Moslim staat te hebben. De grote figuur van die tijd (ik herinner me zijn naam niet meer maar hij staat hier op alle briefkes van 5,10,50,100, 500 en 1000 Roepies) kon misschien Pakistan begeleiden bij zijn onafhankelijkheid maar had kanker en heeft de onafhankelijkheidsverklaring vanuit zijn sterftebed meegemaakt. Vermits Indie Communistische trekjes begon te vertonen na de tweede wereldoorlog haalde Amerika zijn domino theorie boven voor het Indische subcontinent. Pakistan was een ideaal slachtoffer: Pas onafhankelijk. Geen morele leider meer em buiten het feit dat het een Moslim staat wou zijn had het geen binding tussen de onderlinge bevolkingsgroepen. De scheidingslijn tussen Indie en Pakistan werd in enkele weken tijd getrokken door een Brits Cartograaf die puur geografisch te werk ging en geen rekening hield met de bevolkingsgroepen. Het moest allemaal heel snel zijn omdat zodra de gedachte van een onafhankelijk Pakistan realiteit kreeg, het bloed begon te vloeien. Toen de grenzen bekend raakte startte er een ware exodus. Moslims naar pakistan en Hindus naar Indie. Voor de Amerikanen was Pakistan dus een hapklare brok. De overheid als er al een was werd gefinancierd door de CIA om een buffer te vormen tegen het Roder wordende indie. Het installeren van een democratisch verkozen regime had in die tijd waarschijnlijk geen prioriteit en men had baat bij een staat die zich niet kon/mocht ontwikkelen en daardoor afhankelijk was van Amerikaanse steun. Nu nog steeds voelt men daar de gevolgen van : de bureaucratie vervangt hier de politiek en is een hinderpaal voor verdere ontwikkeling. Rowenaa, een Canadese die voor een plaatselijke NGO werkt, vertelde het verhaal van het dorpje hier waarin ze werkt en de moeilijkheden die ze heeft om voorbij de bureacratie te geraken. De mensen hier willen verder maar het wordt hun soms onmogelijk gemaakt. De Pakistaanse overheid heeft een lat-relatie met deze gebieden (Northern Areas). Het is het stuk van Kashmir dat bij Pakistan hoort en waarop Indie ook aanspraak maakt. Als je Indische kaarten bekijkt ligt dit dorpje in Indie. Als je Pakistaanse kaarten bekijkt hoort het thuis in Pakistan. De shit is eveneens ontstaan in 1947. Pakistan viel deze noordelijke gebieden binnen (alles starte hier in Gilgit) en annexeerde het. Ook in het huidig Indisch gedeelte van Kashmir (grotendeels Moslims) begon het rumoerig te worden. De plaatselijke Maharadja riep de hulp in van Indie en in ruil voor gunsten bracht het Indische leger rust in deze gebieden, om nadien nooit meer te vertrekken. De maharadja is reeds lang dood maar de Indiers zitten er nog steeds. Volgens een UN resolutie moet er een stemming onder de bevolking van Kashmir komen om te beslissen tot welk land Kashmir wil behoren maar Indie weigert dit. Pakistan daarentegen zegt dat ze pas Kashmir (inclusief de huidige Northern Areas) tot Pakistan willen beschouwen als ze gans Kashmir hebben (incl. het Indische). Dit impliceert dat ze de huidige Northern Areas geen politieke rechten geven (in afwachting van) omdat dit naar Indie een teken zou zijn dat ze tevreden zijn met wat ze nu hebben. De huidige bevolking is hier natuurlijk de grote dupe van want zij worden (in afwachting van een definitieve uitspraak) door iedereen in de steek gelaten.
Om een voorbeeld te geven van de Fawlty Towers toestande hier. Pakistani krijgen van de Indische ambassade geen toelating om naar Indie te komen. Inwoners van de Northern Areas zijn meer dan welkom (maar mogen dan weer niet van de Pakistaanse administratie). In het Indisch parlement zijn zelfs twee open plaatsen voor de Nothern Areas !! Leeg natuurlijk.

Je ziet dat de discussies gisteren aan de houtkachel levendig waren (en zette zich deze ochtend natuurlijk verder). Als we morgen onze vlucht missen komt er waarschijnlijk een politieke evaluatie van de socio-culturele minderheden in het Chitral gebergte en hun drang naar meer emancipatie (GRAPJE).

God alleen weet waar we morgen gaan belanden.
maandag, december 09, 2002

Internet is hier verschrikkelijk traag. Dit is al de tweede poging die we ondernemen. De vorige keer viel de stroom uit. We zijn vandaag met de minibusjes (20+chauffeur in 1 Suzuki) van Karimabad naar Gilgit gereden. Tot op heden is het al fantastisch geweest. De voorbije dagen in de Hunza vallei waren schitterend. Het Karakoam gebergte valt qua natuurpracht te vergelijken met de dolomieten, alleen wel ietske hoger dan. Ons hotel (YYYYYEEEEESSSSS we hadden WWWWWEEEEEAAAAAARRRRRMMM Water, de eerste keer een douche sinds een week) was schitterend gelegen op de zuidflank van de Ultar Peak (kleine 7500 hoog) en de service was eerste klasse. Op zich kwam dit welgekomen want na de helse busrit en de vroege ochtendkou in Gilgit kon een beetje luxe geen kwaad. We waren zoals te verwachten de enige toeristen en het seizoen was een ramp geweest. We waren dus hartelijk welkom. De temperatuur op de kamer viel zelfs mee. Men had twee kacheltjes gebracht om bij te warmen en de douche deed het gewoon. Savonds was het buiten vrieskou maar binne was het 10-11 graden en eens onder de douche was het juist een sauna. Overal mist.
Zaterdag hebben we een dagtrekking gedaan in de Hunza vallei. Karimabad is een klein dorpje dat door het toerisme (japanners en europeanen) wel wat groter geworden is een zekere toeristiche infrastructuur heeft. Alleen staat alles nu leeg. 2002 is een echt rampjaar geworden voor de Pakistaanse toeristische infratrsuctuur. De tocht naar de dorpjes hoog op de bergflank van de Ultar Peak is adembenemend. Voor we hier kwamen was het drie weken guur en winderig weer maar lap, wij zijn hier en een stralend blauwe hemel. In de zon was het zelfs zweten. De tocht naar boven duurde vooral lang omdat we om de haverklap werden uitgenodigd om een Tsjae (thee) te komen drinken. We hadden een lokale brave man meegenomen en hij deed de vertaling. Elke keer moesten we uitleggen dat we uit Belgie kwamen. Eentje kende zels belgie. 'Yes Yes, very famous Belgium. Very good short guns"
En savonds weeral douchen !!!!!!!
Gisteren hebben we een jeep gehuurd en hebben we de laatste 200 km van de Karakoam Highway gedaan ( de eerste 600 was met de bus en minibusjes). Ongelofelijk. Werkelijk adembenemend. Het Chinese leger heeft de weg op 12 jaar aangelegd op de rotsflanken langs rivieren, gletsjers em ongelofelijke bergen. Klap op de vuurpijl was de Chinese grens. Hoog in de bergen tussen de sneeuw is de grens tussen Pakistan en China. Omdat het er momenteel koud was waren de bewaakte grensposten lager gebracht en hebben we de laatste 20 km een brave (verlegen want hij moest naast Christel zitten) militair moeten meenemem. De grens op zich was nietig tussen de bergen en de hoogvlaktes (ongeveer 4700 meter). In de zomer moet dit gewoon schitterend zijn om de ganse tocht over enkele dagen te doen met tussendoor enkele meerdag trekkings (schitterende gletsjers). Op zich was dit een ongelofelijke verademing (letterlijk dan) na de smog van Delhi en Lahore.
Vandaag hebben we dan de plaatselijke middenstand een hart onder de riem gestoken en hebben we al wat (lichte) souvenirs gekocht (we moeten het nog 5 weken sleuren).
De beelden zullen we jullie thuis wel laten zien. De gastvrijheid is onbeschrijfbaar. Ooit komen we hier terug (in de lente moet het hier schitterend zijn)
Ondertussen is internet weer eens uitgevallen maar nu zijn we zo slim geweest om eerst alles in Wordpad te schrijven (nogal wel dat den Bill zijnen softwaren overal dezelfde is).
Momenteel zitten we dus in Gilgit en hebben we Rowenaa terug tegengekomen. Zij is een Canadese 50plusser die voor een lokale NGO werkt en die we in de Hunza vallei al eens tegengekomen waren (ze had ons een lift gegeven). Ze verblijft in hetzelde Guesthouse en is een echte spraakwaterval. Eten gaan we deze avond bij de eigenaar aan de gemeenschappelijke tafel doen. As usual zijn we hier de enige toeristen (misschien is er ook een Japanner bij maar dat weten we nog niet).
Morgen gaan we vliegticketten proberen te kopen en hopelijk kunnen we dan woensdag hier vertrekken. Als het morgen niet lukt met het vliegtuig (er moet en plaats zijn en het moet goed weer blijven) dan zal het terug de bus zijn. De guesthouse waar we hier verblijven heeft wel warm water (gestookt op hout) maar jammer genoeg geen verwarming. Het is hier maar 1500 meter hoog dus zal het wel ietske warmer zijn (om 15.00 was het er 4 graden C). De luxe thuis gaat weer deugd doen. De gedachte dat wij met nieuwjaar in Zuid India zitten (30 graden ??) doet wonderen.



Internet is hier verschrikkelijk traag. Dit is al de tweede poging die we ondernemen. De vorige keer viel de stroom uit. We zijn vandaag met de minibusjes (20+chauffeur in 1 Suzuki) van Karimabad naar Gilgit gereden. Tot op heden is het al fantastisch geweest. De voorbije dagen in de Hunza vallei waren schitterend. Het Karakoam gebergte valt qua natuurpracht te vergelijken met de dolomieten, alleen wel ietske hoger dan. Ons hotel (YYYYYEEEEESSSSS we hadden WWWWWEEEEEAAAAAARRRRRMMM Water, de eerste keer een douche sinds een week) was schitterend gelegen op de zuidflank van de Ultar Peak (kleine 7500 hoog) en de service was eerste klasse. Op zich kwam dit welgekomen want na de helse busrit en de vroege ochtendkou in Gilgit kon een beetje luxe geen kwaad. We waren zoals te verwachten de enige toeristen en het seizoen was een ramp geweest. We waren dus hartelijk welkom. De temperatuur op de kamer viel zelfs mee. Men had twee kacheltjes gebracht om bij te warmen en de douche deed het gewoon. Savonds was het buiten vrieskou maar binne was het 10-11 graden en eens onder de douche was het juist een sauna. Overal mist.
Zaterdag hebben we een dagtrekking gedaan in de Hunza vallei. Karimabad is een klein dorpje dat door het toerisme (japanners en europeanen) wel wat groter geworden is een zekere toeristiche infrastructuur heeft. Alleen staat alles nu leeg. 2002 is een echt rampjaar geworden voor de Pakistaanse toeristische infratrsuctuur. De tocht naar de dorpjes hoog op de bergflank van de Ultar Peak is adembenemend. Voor we hier kwamen was het drie weken guur en winderig weer maar lap, wij zijn hier en een stralend blauwe hemel. In de zon was het zelfs zweten. De tocht naar boven duurde vooral lang omdat we om de haverklap werden uitgenodigd om een Tsjae (thee) te komen drinken. We hadden een lokale brave man meegenomen en hij deed de vertaling. Elke keer moesten we uitleggen dat we uit Belgie kwamen. Eentje kende zels belgie. 'Yes Yes, very famous Belgium. Very good short guns"
En savonds weeral douchen !!!!!!!
Gisteren hebben we een jeep gehuurd en hebben we de laatste 200 km van de Karakoam Highway gedaan ( de eerste 600 was met de bus en minibusjes). Ongelofelijk. Werkelijk adembenemend. Het Chinese leger heeft de weg op 12 jaar aangelegd op de rotsflanken langs rivieren, gletsjers em ongelofelijke bergen. Klap op de vuurpijl was de Chinese grens. Hoog in de bergen tussen de sneeuw is de grens tussen Pakistan en China. Omdat het er momenteel koud was waren de bewaakte grensposten lager gebracht en hebben we de laatste 20 km een brave (verlegen want hij moest naast Christel zitten) militair moeten meenemem. De grens op zich was nietig tussen de bergen en de hoogvlaktes (ongeveer 4700 meter). In de zomer moet dit gewoon schitterend zijn om de ganse tocht over enkele dagen te doen met tussendoor enkele meerdag trekkings (schitterende gletsjers). Op zich was dit een ongelofelijke verademing (letterlijk dan) na de smog van Delhi en Lahore.
Vandaag hebben we dan de plaatselijke middenstand een hart onder de riem gestoken en hebben we al wat (lichte) souvenirs gekocht (we moeten het nog 5 weken sleuren).
De beelden zullen we jullie thuis wel laten zien. De gastvrijheid is onbeschrijfbaar. Ooit komen we hier terug (in de lente moet het hier schitterend zijn)
Ondertussen is internet weer eens uitgevallen maar nu zijn we zo slim geweest om eerst alles in Wordpad te schrijven (nogal wel dat den Bill zijnen softwaren overal dezelfde is).
Momenteel zitten we dus in Gilgit en hebben we Rowenaa terug tegengekomen. Zij is een Canadese 50plusser die voor een lokale NGO werkt en die we in de Hunza vallei al eens tegengekomen waren (ze had ons een lift gegeven). Ze verblijft in hetzelde Guesthouse en is een echte spraakwaterval. Eten gaan we deze avond bij de eigenaar aan de gemeenschappelijke tafel doen. As usual zijn we hier de enige toeristen (misschien is er ook een Japanner bij maar dat weten we nog niet).
Morgen gaan we vliegticketten proberen te kopen en hopelijk kunnen we dan woensdag hier vertrekken. Als het morgen niet lukt met het vliegtuig (er moet en plaats zijn en het moet goed weer blijven) dan zal het terug de bus zijn. De guesthouse waar we hier verblijven heeft wel warm water (gestookt op hout) maar jammer genoeg geen verwarming. Het is hier maar 1500 meter hoog dus zal het wel ietske warmer zijn (om 15.00 was het er 4 graden C). De luxe thuis gaat weer deugd doen. De gedachte dat wij met nieuwjaar in Zuid India zitten (30 graden ??) doet wonderen.


vrijdag, december 06, 2002

Vandaag is het vrijdag 6 december en de dag dat Sint-Niklaas de brave kindjes iets goed komt geven. Tussen de vorige post en deze is er veel gebeurd : een vlucht die vertrok en halverwege terugkeerde, een Fransman die er de dag nadien niet meer was, het einde van de Ramadam meemakem, De Karakoam Highway afrijden ('s nachts) met een bompa van 70 die denkt dat hij een video-game aan het spelen is op een weg die zopas door een aardbeving werd weggespoeld, van +28 C naar -5 C, van Smog naar frisse Eucaliptisch lucht, Talloze visieten bij Pakistaanse families die allemaal wouden weten waar in godsnaam Belgie lag,..

Dinsdag hebben we Lahore bezocht. Je moet je deze stad voorstellen als een Middeleeuwse stad (inclusief stadswallen) waarin het binnen gonst van de activiteiten. Nu zeker aan de vooravond van het einde van de ramadam is het een drukte van jewelste en iedereen komt van einde en verre om suikergebakjes te kopen. De stad zelf is omgeven door een ongelofelijke smog koepel. Toen we weeral op zoek waren naar Eten zijn we bij een Chinees binnengesprongen die - hoe kon het ook anders - ook een Moslim was en geen eten kon geven. Deze lieve jonge was zo geinterresseerd in wat we deden en waar we vandaan kwamen dat we niets moesten betalen voor de twee colas die we gedronken hadden. Hij had wel lichte 'nicht trekjes' en toen we s avonds (toen het wel mocht) er gingen avondeten viel zijn geaardheid duidelijk op. Hij vroeg mijn email om te communiceren.....
Na de middag zijn we een supermarkt binnengedrongen en Snoep en koekskes gaan kopen. Een mens moet toch eten hebben he. Toen we deze terugbrachten naar onze kamer bleek dat een Hotelgenoot ( De Fransman) geflipt was en door het raam wou springen. Later op de avond vernamen we dat hij ering geslaagd was om Amoniak te drinken en in de nacht van dinsdag op woensdag is hij dan gestorven. Dit was toch wel een koude douche en bij het intypen van de vorige blogger tekst bracht men deze boodschap (waardoor de tekst maar kort was).
Woensdag hebben we de bus naar Rawalpindi genomen met als hoofddoel de dag nadien in Gilgit te geraken via het vliegtuig (een oude Fokker-50 die juist voldoende hoogte kan maken om tussen de bergen te vleigen maar niet erover). Donderdag was het al prijs op de luchthaven : onze vliegticketten waren niet bevestigd (ze waren pas 2 dagen ervoor gekocht) en we kwamen op de wachtlijst terecht. Toen er om 7.00 4 man te weinig kwam opdagen konden we uiteindelijk toch nog mee op de vlieger. Uiteindelijk had het weinig effect want na een half uur vliegen maakte hij rechtsomkeer : te veel wolken en hij kon de bergtopppen niet meer zien. En vermits het hier feestdqg is (einde van de Ramadam) vlogen er de volgende twee dagen geen vluchten. Dus ofwel de bus pakken naar Peshawar (2 uur) ofwel de bus naar Gilgit (16 uur). Omdat we toch al voldoende geslapen hadden de laatste dagen (nog maar 800 km gedaan de laatste 5 dagen) en er toch nergens eten te krijgen was hebben we maar besloten om de nachtbus naar Giligt te nemen : een tocht over de Karakoram Highway 's nachts over een highway die eigenlijk maar 4 meter breed is en de luidste toeter het haalt. Zet nog een bompa met baard en hoedje aan het stuur en door de luidsprekers een Hindi film van 7 uur en je hebt de thriller van je leven. Zeker als je weet dat de lichtbundels van de bus niets van de duisternis bloot leggen omdat er gewoon niets is : enkel afgrond naar beneden (de Indus in). Om de saus volledig te maken was er nog 3 km van de weg vorige week weggespoeld maar dat vormde voor de brave man geen probleem. Om klokslag 7.00 uur deze morgen stonden we in Gilgit met ons zomerplunje aan waar het buiten onder nul was. Schitterende bergen weliswaar en zuivere lucht waren de traktatie. Het heeft moeite gekost om hier te geraken maar het loont de moeite. Werkelijke schitterende omgeving. En de mensen zijn ongelofgelijk vriendelijk (we zijn de enige toeristen hier). Morgen gaan we een stevige wandeling maken en als het weer meezit huren we zondag een jeep om naar de Chinese grens te rijden (over de Gletsjers heen).

maandag, december 02, 2002

Het was zondagmorgen en de wekker liep om 7 uur af (ook dat is vakantie)maar niet gehoord. we hadden nog wat slaap in te halen van de vluchten met als gevolg dat we pas om 8 uur wakker werden. Na een ochtendwasje zijn we richting trein station gegaan om onze ticketten te bestellen voor een nachtrein richting Amritsar. Hier verliep alles op wieltjes. De speurtocht achter de geschikte filmkes was minder eenvoudig. Op zondag zijn hier enkel de marktkraampjes open maar een vriendelijk becak-rijder wist er toch nog een te te vinden die in de frigo een Ijsboerke doos met allerlei Fuji-filmpjes kon bovenhalen. So far so good. De namiddag hebben we nog wat in Delhi rondgesluimerd (oa Red Fort) maar de geur van urine met curry dreef ons naar de binnenstad recht in de Moslimwijk waar het bijzonder druk was omdat de Iman juist de zongsondergang had ingeluid en men dus naar believen terug mocht eten, drinken, roken...
De nachtrit naar Amritsar verliep vrij vlot. Op ons compartement hebben we nog wat zitten keuvelen met een Sikh (met baard en tulband)die inspecteur bij de Spoorwegen was en een leuke dikkerd die in Zuid=Tirol woonde. Hij haalde zijn beste Duits boven waarop wij communiceerden ala Jean-Marie en de tegenpartij alles vertaalde naar het Hindi naar de treininspecteur dewelke vervolgens in vrolijk Engels begon verder te praten...
In Amritsar aangekomen zijn we onmiddellijk naar de grens gereden waar het ongelofelijk rustig was. Dit was Falty Towers op zijn best. Overal was men ongelofelijk vriendelijk en behulpzaam. Vooral de Pakistani's wouden maar al te graag een babbel slaan. De grens overgang is een gigantisch grote betonnen constructie die leeg is. Geen kat. En in het midden van de weg zit een Pakistaanse legerofficier aan een tafeltje met een oude zwarte telefoon met een gigantische hoorn en een draad die naar achter in het gebouw liep. Toen hij de naam van Christels vader vroeg had hij deze niet goed verstaan waarop hij Jef dan maar vertaalde naar Joessef. "Very strange, your father has a moslim name". Welcome to Pakistan hebben we vandaag we ettelijke keren gehoord. Deze namiddag zijn we een Shalwar (bhroek) en Kurta (hemd) gaan kopen. Kwestie van niet op te vallen hier. We waren nog maar 10 min. in het hotelleke en de eigenaar nam mij (christel) mee naar een kamer om een keuze te maken uit zijn collectie vrouwekleren. Ik ben het al een klein beetje gewoon maar ik moet nog iets doen aan mijn botinne want dat komt nogal heavy over.
Als je als westerling in Pakistan rondloopt krijg je wel veel bekijks. Niet abnormaal eigenlijk want veel blanken zie je hier niet. Ik heb er op de straten bij mijn weten geen enkele gezien. De eerste keer in mijn leven dat ik het niet erg vond dat ze me een Nederlander noemden. Een jonge pakistaan probeerde duidelijk te maken dat geld wisselen het beste kon bij American Express maar dat het bureau moeilijk te vinden was omdat de reclame was weggehaald uit vrees voor het woordje American.
We zijn moe en het is tijd dat we in ons bed kruipen. Het is een lange, verre dag geweest. Morgen wordt Lahore verkent. In Shalwar en Kurta (de mijne blauwgrijs en Christels paarsgroen).

Ps De Chili versie 1 verwijst naar een straatstalletje waar we worstjes (Tikka Kebbap} gegeten hebben. Voor ons westerlingen was het very spicy terwijl het voor hun MAAR versie 2 was "Version One is really heavy". Om de brand te blussen is men dan maar ergens ketchup gaan halen voor de twee Westerlingen. Ik denk wel dat hij nadien goed verkocht heeft. Twee Belgen die van zijn tika gegeten hebben. Dat kom je niet elke dag tegen.