Jürgen en Christel in search for...

Reisverhaal van de Pakistan - Indië trip december - januari 2002 - 2003

This page is powered by Blogger. Isn't yours?
donderdag, januari 23, 2003

Ik moet dringend nog eens gaan bijbloggen om dit verhaal af te krijgen....
dinsdag, januari 07, 2003

Tijgers

Stikkappot. Gisteren avond gaan slapen met hevige keelpijn, vannacht ontzettend slecht geslapen en deze ochtend er heel vroeg uit. Niet echt de ingredienten voor een goede reis. Maar toch. Op zes weken en verschillende klimaattypes kan het wel al eens gebeuren dat er een mindere dag tussen zit. De boog kan niet altijd gespannen staan en als er dan eens een heel rustige periode tussen zit, dan komt de vermoeidheid snel naar boven.

Wat hebben we allemaal beleefd de voorbije dagen ?
Het is een sport om overal en altijd proberen te raden welke toerist uit welk land komt. Afhankelijk van het Engels accent dat hij/zij heeft (bij bv. een bestelling door te geven) kan men al vrij eenvoudig merken (als het een populaire taal is tenminste, het Swahili zou problemen geven) uit welk land men komt. Alleen tussen Ausies en Kiwies kunnen er soms grote onduidelijkheden zijn. Onlangs, in Cochin, zaten we weer te luisteren wat een koppel bij het ontbijt voor taal sprak. Nederlanders. Om eerlijk te zijn kom je deze altijd en overal tegen maar hier in Zuid-Indie hebben we er nog niet veel tegengekomen (maar nog steeds meer dan Belgen, want die komen blijkbaar niet verder dan Spanje of Turkije). Diezelfde Nederlanders hebben we de dag nadien in Mettupalayam (200 km boven Cochin) op hetzelfde terras zien zitten als waar wij avondmaal hadden (onze honderste kip). Toen de trein in Ooty toekwam zijn we aan de praat geraakt. Zij waren bezig aan een reis van 8 maanden door Indie en China. Nou moe. 8 maanden ! En wij dachten dat onze 6 weken veel waren. Die avond hadden we met hun afgesproken om iets te gaan eten, als ze in Ooty bleven. Hun plan bestond eruit om direct door te reizen naar het Mudumalai Wildlife Park waarbij wij nog een extra dag in Ooty zouden blijven (om vervolgens door te reizen naar Mudumalai) zodat de kans dat ze 's avonds nog in Ooty waren gering was. Helaas inderdaad, vrijdag avond op de afgesproken plek was er niemand en dat was jammer want na 5 weken nog eens een conversatie in je eigen moedertaal kunnen doen is toch altijd iets anders dan in het Engels. Maar ja de wereld is klein, en Indie ook.

Twee dagen later, zondag ochtend zeiden we vaarwel aan Ooty en stappen we voor de zoveelste keer in een bus naar het Mudumalai wildlife park. Eigenlijk hebben we dit park er bijgedaan omdat er olifanten zitten en Christel en olifantjes.... We zitten op het einde van de reis en hadden al een dag te lang in Cochin blijven hangen waardoor het aantal keuzes (waar blijven we hoelang) beperkt wordt. We hadden dus gepland om er een nacht te blijven en enkel naar de badplaats van de olifanten te gaan kijken. Het park heeft namelijk ook enkele dorpen waarin olifanten verzorgd en getraind worden (doorgaans zijn dit tempel olifanten die te gevaarlijk werden of baby olifantjes die door hun moeder in de steek werden gelaten). s Morgens en s avonds worden deze Dumbos gewassen en het zien hiervan is een heel aandoenlijk tafereel. In de Lonely planet, noch Footprint noch Rough Guide is er veel over dit park geschreven. Een van de redenen hiervan is misschien dat Veerapan, de Robin Hood van Indie, in dit park rondzwerft en gezocht wordt door de politie (voor oa enkele moorden) en het park af en toe gesloten wordt als er signalen zijn dat hij actief is.
Dus zonder een echt plan te hebben (en ook geen idee waar we zouden overnachten) stappen we van de bus af in het park en wie komen we daar tegen : De Nederlanders. Zij hadden een slechte ervaring de dag voordien in een resort en hadden een nieuw onderkomen gevonden dat stukken beter was. Evindent dat we meegingen met hun natuurlijk.

Het resort lag middenin het Mudumalai Park en was enkel toegankelijk per jeep. Je kon er vanuit het dorp (waar de bus ons afgezet had) wel tevoet geraken maar dan moest je wel rekening houden met de olifanten die achter elke hoek konden staan en die niet altijd zo lief zijn als ze er uit zien. Na de drukte van de grootsteden in Rajasthan en Pakistan en de drukte van Ernakalum was dit resort een oase van rust. Het gebied is nu (winter) een beetje half-savanne aan de voet van de Niligit bergen en hierdoor dus wel vlak maar af en toe een die rivier dal en plooing. Het feit dat we zoiets totaal niet hadden ingepland (noch verwacht hadden) maakte het alleen maar mooier op. De gids die met de Nederlanders mee was had onlangs nog een Joker groep begeleidt. Als dat niet met het gat in de boter vallen was. We hebben dan maar onmiddellijk eens beginnen tellen hoelang we daar nog konden blijven en besloten om de tempels van Hassan en Belur te laten vallen voor een extra dag in het wildpark. Zodoende hadden we twee dagen om te genieten van de natuurpracht en de Nederlanse babbel.

Gert-Jan en Marga waren beiden in de vijftig en hadden een ongelofelijke passie voor Indie en China (Gert-Jan staat in het onderwijs) waardoor ze verlof hebben kunnen opsparen hebben (cfr onze vorm van tijdskrediet maar dan gecumuleerd) en zodus nu bezig waren aan de reis van hun Leven. Het feit dat ze ook al in Iran geweest waren (ooit komen we daar ook nog eens) maakte de gesprekken alleen maar interessanter.
Zij hadden in de ochtend een safari gedaan met de twee gidsen, Kumar en Subbu, en hadden als bij wonder (zo zou achteraf blijken) een tijger en een beer gezien. Gert-Jan had een digitale camera waardoor we dus het levend bewijs konden zien dat er inderdaad tijgers zitten (en het niet alleen beperkt blijft tot een fotooke op de brochurekes). Gesterkt door hun enthousiasme, belegden we met Kumar en Subbu ook drie trekkings, eentje in de late namiddag en twee in de vroege ochtend (06:00 uur !). Tijdens de eerste trekking hadden we geluk en hebben we een aantal waterbuffels, wilde varkens, arenden, herten en reeen, groene parkieten en blauwe kingfishers gezien maar jammer genoeg geen olifanten of tijgers. De dag nadien (gisteren) zijn we dan om 06:00 gestart aan de ochtend trekking tot 10:00 uur. In Kenya worden de meeste safari's georganiseerd vanuit jeeps van waaruit men een zicht heeft op de (doorgaans) vlakke savanne. Van zodra men een dier gezien heeft, rijden er van overal jeeps naar toe en kan de fotosessie starten. Niet hier in Mudumalai. De grond is hier vrij oneffen waardoor een Jeep weinig bewegingsvrijheid zou hebben. Hier wordt alles dus (in groep) te voet gedaan : tussen de olifanten en de tijgers, panters, beren,... De enige garantie die men heeft is dat men in groep is en dat dit de dieren doorgaans afschrikt. Soms kan het ook anders. Kumar vertelde van een trekking drie dagen geleden waar hij samen met drie toeristen een km heeft moeten lopen om een bende olifanten achter zich te laten (die de achtervolging hadden ingezet). Hier is het dus nog safari in de echte betekenis van het woord (safari is Swahili voor trekken) wat soms toch wel wat bedenkingen geeft als je daar in rondloopt. Gert-Jan en Marga hebben de tijger op 150 meter zien passeren maar voorhetzelfde geld had dat beestje nog niet gegeten ... Tijdens de tweede trekking hadden we al wat meer geluk en hebben we bovenop nog een mooi hert en enkele jongere bambi's gezien. Van de grote boze beer of de tijger hebben we enkel zijn uitwerpselen/pootafdruk teruggevonden. Ze waren er dus wel maar hadden duidelijk geen zin om te poseren voor onze camera's.

Gisteren avond zijn we dan naar het olifanten baden gaan kijken en dit was uniek. Sommige van de beesten zijn nog maar enkele jaren oud en zijn nog echte speelvogels die maar al te graag met de voeten van hun Mahout (olifantenverzorger) spelen. Schitterend als ze in het water liggen en enkel de slurf komt bovenpiepen. Tussen de verschillende olifanten zit er veel verschil op. De meesten zijn zonder strafblad maar enkele van hen hebben al enkele slachtoffers op hun geweten. Soms kan het ook gebeuren dat ze zich tegen de mahout keren (als ze hem beu zijn) en dan is de tijd gekomen om van Mahout te veranderen. Sowieso blijven ze maximaal 6 jaar bij dezelfde mahout.
Toen we op weg waren naar de avond ceremonie kwam Kumar plots tevoorschijn en riep dat we snel in de Jeep moesten kruipen. Er was namelijk een kudde olifanten gesignaleerd iets voorbij het dorp. Toen we bij de plek aankwamen hadden de meeste olifanten de baan al overgestoken en waren op weg naar de rivier. Alleen mama olifant en haar boeleke (waarschijnlijk een maand of acht) zaten nog langs de kant van de baan te wachten totdat de kust veilig was om de straat over te steken. Toen onze Jeep tot voor de olifant reed (met de voet klaar om het gaspedaal in te drukken in case of...) kroop de kleine achter haar moeder om wat bescherming te zoeken. De volgende scene was uniek. Moeder olifant vond wat later dat de kust vrij was en ging in het midden van de baan staan waarbij ze teken gaf aan haar zoon/dochter dat het veilig was. Het hummeltje huppelde vervolgens de straat over naar het veilige groen waarna mama olifant op haar gemak verder ging en haar kleintje volgde. Als je goed naar ze kijkt hebben ze echt iets menselijk.
Bij het wassen was er een al wat oudere wijfjes olifant (ze had ook iets vrouwelijk) die heel zachtjes met haar slurf het been van de Mahout vasthield terwijl die haar oren een beurt gaf. Schitterende beesten.

Deze ochtend hebben we nog een laatste poging gedaan om een tijger, beer of panter te zien maar het zal waarschijnlijk ergens seminarie geweest zijn en ze hadden hun kat gestuurd voor de toeristen. Alleen wat sproren en in de verte het gebrul van een panter.

Maar, wij hebben onze olifanten gezien en hebben de voorbije dagen genoten van de frisse lucht en de gesprekken met Gert-Jan en Marga. Onze reis kon al niet meer stuk en nu is het compleet (en we zijn hier nog niet weg).

Morgen trekken we naar Mumbai (in de hoop de film van 21.00 te kunnen zien : Die another day) en vrijdag zitten we in Abu Dhabi.

Ondertussen is wel onze Bourgondische ingesteldheid terug naar boven gekomen. Zaterdag middag mag het dus de traditionele Breughel tafel zijn (frikadellen met krieken pa), brood, charcuterie, salades etc. Hou er wel rekening mee dat onze maaginhoud gehalveerd is en we zaterdag avond nog aan tafel moeten voor het nieuwjaarsdiner van de familie Pluym.

Waarschijnlijk komt overmorgen in Mumbai de laatste blog.

zaterdag, januari 04, 2003

Stoom ?

De internet verbinding hier in Ooty is de traagste die wel al gehad hebben. Naast mij zit een Fransman en die is een colaatje gaan halen in een winkeltje verderop terwijl hij zat te wachten op zijn webpagina die doorkwam.

Gisteren om 6.00 liep ons wekkertje af om zeker te zijn dat we de Nilgiri express niet zouden missen. De treinverbinding van Madras (Oostkust van Indie) naar Trivundrandum (Westkust van Indie) passeert in Metthupalayam en vandaaruit is er een treinverbinding naar Ooty. De werkelijke Tamil naam van Ooty is anders maar de naam ontglipt mij maar het is iets alla Mudagaladam, en de Engelsen hebben het afgekort naar Ooty. Dit dorpje vormt samen met Conoor en Kottagiri de drie dorpen in de Nilgiri Moutains en werden door de Engelsen "ontdekt" als hill station. Ze liggen op een hoogte van ongeveer 2000 meter en tijdens de ondragelijke moesson periode (mei-juni) vluchtten ze naar de heuvels op zoek naar een beter klimaat. Vandaag ziet Ooty er waarschijnlijk anders uit dan 100 jaar geleden. De kerken staan er nog steeds maar de Victoriaanse gebouwen hebben plaats moeten maken voor honderden resorts en vakantiehuizen van begoede Indische burgers. De natuur is er natuurlijk nog steeds en dat maakt Ooty zo aantrekkelijk. Het ligt op 200 km van de kustlijn, maar hier heersen de naaldwouden en eucaliptus bomen. De Engelsen hebben hier ook de thee geintroduceerd en om deze thee naar de havens van Kerala te brengen (waar we juist vandaar kwamen) was er natuurlijk een spoorverbinding nodig.

Om 6.50 op het perron aangekomen was men juist bezig om de locomotief te vullen met water. Om de 4 wagons naar boven te brengen (Mettupalayam ligt op 800 meter hoogte, dus de trein moet 1400 meter hoogteverschil overwinnen) wordt de locomotief achter de wagons gespannen. Op de steile stukken maakt men ook gebruik van het Zwitsere rad in het midden van de spoorlijn waardoor het onmogelijk wordt voor de trein om terug te schuiven. Na nog wat plaatselijke aggressie van de Indische spoorwegbeamte en een bijgehaalde bompa polies konden we vertrekken. In het spoorwegkantoor van Madras had men aan enkele toeristen verkeerde zitplaatsen gegeven. Gevolg hiervan was dat er in 1 wagon plaatsen over waren en in een andere wagon plaatsen tekort. De spoorwegbeamte (noch de overijverige bompa polies) hadden het fantastische idee om de passagiers die bijna op elkaar schoot zaten gewoon van rijtuig te laten wisselen. Het werd een geroep en getier langs alle kanten totdat Jack Nicholson (een Australier die in onze coupe zat) tussenbeide kwam en de gemoederen bedaarde. Australie - Indie : 1 - 0. Het getuigde niet echt van veel intelligentie van de spoorwegbeambte en bompa polies. Iets na 07.30 trok de machinist voor de eerste keer aan de hendel van de stoomfluit en trok de ronkende machine zichzelf in gang. Aan een gezapig tempo werden de eerste kilometers afgelegd. Vooraan op de trein stonden twee co-machinisten die de rails controleerden. De groene vlag was OK, en als de rode vlag begon te zwaaien, wist de machinist dat hij de trein diende te stoppen. Meestal was dit omdat er takken of andere versperringen op het spoor lagen maar soms kan het ook voor wild zijn dat in de buurt van de spoorlijn zit. Al na 45 minuten moest hij een eerste keer halt houden. Het beestje neemt zo'n 5000 gallon aan water mee maar dat geraak snel op, zeker als het bergop gaat. De stationnetjes waar erbij getankt wordt zijn indrukwekkend : net zoals in de Western films wordt er water getankt vanuit een groot vat door middel van een slurf (die langs alle kanten lekt) die in de locomtief's tank wordt gestoken. Onder de locomotief worden de verbrandingsovens proper gemaakt zodat er (tijdelijk) onder de dompende locomotief brandende kolen liggen. Het plaatje is pas compleet als men er zich ook nog de ongelofelijk stoom en rook bij voorsteld die langs alle kanten van deze draak wordt uitgebraakt. De machinisten zijn ondertussen druk bezig om alle aandrijfstangen met de nodige olie te voorzien en de kolenketel terug bij te stoken. Vermits de trein ook door tunnels rijdt (16 in totaal) - en de rook daar natuurlijk niet weg kan - zijn de machinisten zwart van de rook (en ze zijn hier al zo donker van huidskleur).
Na drie van dergelijke waterstops en enkele stationnetjes gepasseerd te hebben arriveerden we met onze Puffer in Conoor. Ondertussen had de draak al een hoogteverschil van 1000 meter overwonnen en ettelijke bruggen en tunnels gepasseerd. De ganse spoorlijn en de omgeving is een grote Marklin trein. De geur van met rook doordrenkte Eucaliptus is onvergetelijk.
In Conoor werd er gewisseld van locomotief. De stoomtrein had zijn diensten bewezen en werd vervangen door een diesel, die het verdere traject aflegde op een even gezapig tempo. Rond 13.00 kwamen we dan uiteindelijk aan in Ooty. Het treintje had de mist achter zich gelaten en was op de hoogvlaktes van de Nilgiris toegekomen.

De eucaliptisch wouden hadden plaats gemaakt voor thee plantages. Overal op de hellingen van de heuvels waren de plukkers bezig om de thee te plukken. De thee planten zijn eigenlijk struiken, netjes gepland in rijen zodat de plukkers er tussenkunnen. Elke maand worden de struiken drie keer ontdaan van de nieuwe blaadjes. Van de ganse struik wordt dus enkel maar het bovenste gebruikt. De bovenste drie blaadjes worden geplukt en het blaadje dat nog niet volledig volgroeid is geeft de hoogste kwaliteit. Vandaag wouden we een thee fabriek bezoeken maar jammer genoeg lag de productie vandaag stil omwille van onderhoudswerken. We hebben dan maar een ganse dag tussen de thee struiken gelopen (foto safari).

Morgen trekken we verder naar Mudumalai park op zoek naar.... Dumbo's.

vrijdag, januari 03, 2003

You Jesus ?

Vandaag zitten we ergens in de middle of nowhere in Tamil Nadu, de meest Zuid-Oostelijke provincie van Indie in een stadje dat de naam draagt van Metthupalayam en dat het laatste stadje is voor de Nilgiri's, een 'bergketen' die deel uitmaakt van de Whestern Ghats die gans de kustlijn van West-Indie doorlopen en die vooral gekend is voor zijn uitstekende koffie en theeplantages.

Eergisteren, de laatste dag van 2002, hebben we een fiets gehuurd en de kustlijn van Cochin afgereden. Tussen het eigenlijke strand en de palmbomen is hier een brede zone van brakwater en wetlands waar je eerst door moet (nee, het zijn hier niet de goudgele palmboom stranden zoals op de fotookes) maar eens je daar doorbent kom je aan de kustlijn waar de branding heel rustig is en de vloedlijn ideaal is om met het fietske door te rijden. Een licht briesje, 35 graden en voor de rest niet anders dan de donkerblauwe zee, strand, mangroven en palmbomen. Wat wil een mens nog meer op oudejaarsavond ?
De Indiers zijn echt maf met Nieuwjaar. Op elke hoek van de straat waar we met het fietsje passeerden waren ze ongelofelijk uitgelaten. "Happy New Year Mister" "Happy Newyear". En het was ocharme nog steeds 2002. Om de 500 meter stond er ergens een Kerstman volledig aangekleed in rode outfit , met baard. Soms vastgebonden aan een palmboom, soms in een kerststalletje (waar de plek van de schaapjes steevast was ingenomen door enkele slapende Indiers), en soms gewoon loslopend op straat in een poging om iedereen die de straat wou passeren te doen stoppen. Het is blijkbaar een traditie hier dat je een Nieuwjaarstol moet betalen om de straat te mogen passeren. Deze tol wordt dan geind door een bende uitgelaten tieners verkleed in travestieten, groepjes jongeren die in de plaatselijke taal proberen duidelijk te maken dat we geen alcohol zullen kopen met de 10 Rupies die we gaven, of een uitgelaten horde vrouwen die de was aan het doen waren en toen we passeerden begonnen te roepen en te krijsen dat we wel moesten stoppen. Toen er eentje van tussen haar stapel was een collectebus boven toverde was het wel duidelijk wat ze wou. Voor de fietsen hebben we 40 Rps per fiets betaald, maar aan de verschillende taksposten waren we driekeer zoveel kwijt. Het was ze gegund, want het beeld van Indier verkleed als Kerstman onder een tropische zon van +30 graden en palmbomen is Spinal Tap avant la lettre.

Toen we smiddags onder een bananenboom-restaurant een dessertje namen, overviel mij opeens de "ik-wil-hier-nog-niet-weg" Blues. De eerste vier weken van onze reis waaren druk en vooral reis-dagen : heel veel onderweg (en ongelofelijk veel meemaken), daar waar het hier de laatste dagen aan de kust heel relaxed en rustig was. We hebben 5 dagen in hetzelfde guesthouse verbleven wat een unicum was. Het was de laatste dag van het jaar en iedereen liep er ongelofelijk relaxed bij. Zelfs bij sommige Indiers kon je enige vormen van rust herkennen. De komende dagen (oa vandaag dus) zouden weeral reisdagen worden om van het Zuiden van Indie terug meer naar het Noorden te trekken (richting Bangalore, IT-capital van indie). Nadeel was ook dat het oudejaarsavond was en we er de dag nadien vroeg uitmoesten om de trein te halen. De conclusie was snel gemaakt : nog een dagje Cochin erbij.

Oudejaarsavond in Cochin was op zijn Indisch. Vooraleer ons onder de massa Indiers te begeven hebben we eerst een stevige menu verorberd in "The Old Courtyard". Cochin is nog een vroegere Portugese en Nederlandse enclave geweest (om de kruiden voor de VOC te verschepen naar Amsterdam) en heel veel oude huizen werden gerestaureerd en omgetoverd tot restaurants of guesthouses/hotels. Het menu was lekker (9 gangen) en voorzien van de nodige muzikale ondersteuning (dansen uit Kerala, Tamil Nadu en Karnataka). Toen we om 23.45 de rekening vroegen was het nog rennen om op tijd op het strand te geraken. Ze schrijven hier ongelofelijk graag papierkes van wat je allemaal verbruikt hebt maar als je de rekening vraagt kunnen ze er niet meer aan uit en duurt het dus tot 10-15 minuten vooraleer de rekening gemaakt is.
Op het strand aangekomen waren we juist op tijd om de eerste knallen van het nieuwe jaar te zien. Het vuurwerk vloog van overal de lucht in. Zelfs de ferries die we de laatste dagen herhaaldelijk hebben moeten nemen om aan het vaste land te geraken droegen hun steentje bij. Ze hadden zich uitgedost met flikkerende lichtjes over hun scheepsromp en fungeerden als een flikkerende disco bal op het water die als startplaats diende voor Bengaals vuurwerk af te vuren.
Op het strand stond een gigantish grote kerstman (8 meter) en ja hoor, ook die moest eraan geloven. Hadden ze genoeg vuurwerk gehad, dan hadden ze hem de lucht ingeschoten maar nu moest hij er zelf maar geraken. Ze hebben hem dan maar in de fik gestoken. Tot 00.30 was het aangenaam. Iedereen wenste iedereen een Happy New Year, maar vanaf half een begon het wat te keren. De grote massa was vertrokken (morgen was het terug werken dag) en de rest die nog overbleef was langzaam dronken aan het worden waardoor we toch nog redelijk vroeg in ons bed lagen. Door de bol gaan is er hier niet bij want ze worden snel handtastelijk (vooral naar wit vlees).
De dag nadien (gisteren, 1 januari) hebben we het rustig aangedaan. We hebben uitgescheckt in ons guesthouse en ingechekt op het vaste land (dichter bij het treinstation) in de Best Western. Zij hadden namelijk een dakzwembad. Gisteren hebben we dus liggen zonnen en zwemmen (nee, ik ben niet verbrand ma) en s avonds genoten van onze hotelkamer (warm water en handdoeken !!)

Deze ochtend hebben we dus onze reis verder gezet (ik moet hier maar blijven typen want internet is hier zo verschrikkelijk traag dat ik amper de blogger krijg geopend) richting Noorden. Bedoeling is van morgen een van de laatste stoomtreinen te nemen die nog een onderdeel uitmaken van een spoorweg netwerk (en dus niet louter toeristen vervoerd). De Blue Mountain railway brengt zijn passagiers van Mettupalayam naar Ooty en Conoor. Dit zijn de belangrijkste (en beste) thee en koffie plantages van Indie (Volgens 1 tegen honderd, de show van Koen Wauters op den VTM, zelfs de beste van de wereld) en liggen in een heuvelachtig gebied waar een normale spoorlijn onmogelijk is. De Engelsen hebben hier een smalspoor gelegd naar analogie met de Zwitserse treintjes die werken via tandraden tussen de sporen zodat naar beneden schuiven onmogelijk is (wat natuurlijk heel interessant is bij het dalen). De eerste 2.5 uur zijn met een stoomlocomotief en de laatste 2 uur met een diesel. Dit gebied vormt ook een onderdeel van een natuurpark en tijdens de winter migreren kuddes olifanten van het binnenland naar de kust op zoek naar water. De kans bestaat dus dat de trein ettelijke keren moet stoppen omdat Mijnheer en Madam (en de kleine) op het spoor liggen te tukken.

Op de bus naar hier (de eerste 240 km met de trein, de volgende 60 met de bus) was het weeral prijs. Ze kennen amper Engels maar willen toch een conversatie aangaan. De standaard is altijd "Whereyoucomefrom" waarop ik ondertussen al antwoord "Belgiumandyou" waarbij zij dan elkaar wat aankijken met een gezicht van "Belgiumandyou, waar ligt dat ergens". Eentje vandaag wist dat het in de buurt van Zwitserland lag. Volgende vraag is steevast "Wife" waarop ze vervolgens naar Christel wijzen. Uit veiligheid zeg ik dan maar "yes". Ik wil namelijk geen problemen met mijn schoonfamilie als ik terug thuiskom en moet zeggen dat Christel ginder achter werd uitgehuwelijkt. Derde vraag is dan "Children ?". Vandaag was dat een tricky vraag. Toen ik "Nei" antwoorden begon de massa rond mij hardop te discussieren. Getrouwd en nog geen kinderen, Hier klopt iets niet. Gelukkig was er eentje die vervolgens vroeg "Just Married" waarop ik maar snel ja antwoorde. De man die de conversatie deed had eigenlijk voldoende aan 15 woorden Engels om te zeggen dat hij getrouwd was en drie kinderen had, Ooty heel mooi was en het treintje ook. En hij had nog twee goede adressen van hotels in Metthupalayam. Eentje van 300 Rps en eentje van 500 Rps. Als we incheckten moesten we zijn naam zeggen (zo kreeg hij waarschijnlijk wat commissie). Niet slecht voor 15 woorden. De laatste was echter een tricky vraag. " You Jesus ?" Hij keek me wat verbouwereerd aan toe ik "Nei" antwoorde. Ik heb toch geen lang haar en mijn Pakistan baard is al lang af. Vervolgens greep hij naar mijn medaillon rond mij nek en vroeg hij terug "You Jesus". Toen begreep ik hem : "Yes, Christian". "OK" zei hij en vervolgens duidde hij de helft van de bus aan : "All Jesus". Klap op vuurpijl kwam als hij een oplaadbare TL-lamp bovenhaalde en iets totaal onverstaanbaar prevelde. Ik kon er niets uit maken alleen dat er weer het woordje Jesus in kwam. Een man twee banken achter mij, die de conversatie ie aan het volgen was kwam tussenbeide : Jesus is the light.

Hallelujhah !