Jürgen en Christel in search for...

Reisverhaal van de Pakistan - Indië trip december - januari 2002 - 2003

This page is powered by Blogger. Isn't yours?
zondag, oktober 05, 2003

Karakoram

Het is nu de tweede keer maar ze blijven even indrukwekkend. Zowel in de winter als in de zomer. Toen ik vrovroeger met mijn pa de bergen van Oostenrijk in trok dacht ik dat de hemel werd gekliefd door de bergen. 2 jaar geleden in nepal wist ik dat de himalaya indrukwekkend was. Maar zolang je de karakoram niet gezien hebt, heb je geen bergen gezien. De karakoram highway (kkh) mag misschien maar een twee rijbanen hebben maar hij is en blijft indrukwekkend. sommige stukken zijn gewoon rotsblokken waar zand is opgestrooid en die elk ogenblik weer 500m dieper de indus in kunnen vallen. In Raikot is het echt spannend. Daar nadert de kkh de Nanga Parnat (8125 m) en ligt de weg bezaait met rostblokken. Vermits het de voorbije dagen geregend had, zijn er wat landslides geweest en was de weg hier en daar onderbroken. het naar boven rijden heeft 11 uur geduurd en naar beneden 16 uur (oa omwille van een platte band en de begeleiding van het leger op de gevaarlijke plekken).

owmwille van het slechte weer hebben we de reis wat moeten veranderen maar al bij al zaten de dagen nog goed vol. De eerste trekking naar rush peak (5100) - rn bedoelt om de K2 te zien - hebben we moeten afbreken na 2 dagen. Ongelofelijk veel wind gehad en de top van rush peak zat smorgens onder de sneeuw waardoor we terug gegaan zijn. De beklimming zou te gevaarlijk geweest zijn en de terugtocht over de 2 geltsjers die we reeds gedaan hadden zou ook te gevaarlijk worden als er nog meer verse sneeuw opviel. Terug naar basiscamp maw. en dit laatste was het huis van de engels-canadese rowena. een lokale ngo medewerkerser die we vorig jaar hadden leren kennen. daar hebben we dan 3 dagen vertoefd in afwachting van beter weer. het grappige is dat we op de gletsjer 2 fransen zijn tegengekomen die hier nu in lahore naast mij ook op een pc zitten te typen. zij zijn wel op de top geraakt maar hebben k2 niet kunnen zien.

tijdens het de 3 dagen met slecht weer hebben we ons wat beziggehouden met daguitstappen. we hebben oa de plaatselijke ngos bezocht wat eigenlijk een heel leerrijke ervaring was.

de 4de dag hebben we van een tijdelijke opklaring geprofiteerd om de aanval in te zetten naar het basiscamp van de rakaposhi. op de weg er naartoe maakte ifti er ons attent op dat er sneeuw lag maar - koppig als we/ik ben/zijn hebben we de beklimming aangevat. onderweg ijn we nog een zuid-afrikaans koppel tegengekomen met wie we ginder boven een goed potje gekookt hebben. om tot in het basis kamp te geraken hebben we wel door 30cm verse sneeuw moeten stappen maar het loonde de moeite. de ochtend nadien (de nacht was berekoud en onze slaapzakken waren niet echt opgewassen tegen de kou) konden we pas zien waar we geland waren : knalblauwe hemel, een natuurlijk amphitheater van ijs en sneeuw komende van de gletsjer die zich vormt tussen Rakaposhi en Diran. Onvergetelijk. na de middag kwamen de wolken terug opzetten en besloten we om samen met de zuid afrikanen terug af te dalen. oorspronkelijk was het plan om de gletsjer over te steken maar met de verse sneeuw erop was dit veel te gevaarlijk. zon ding leeft moet je weten. het is ongelofelijk hoe spoekie zo een overnachting op 4000m is. Enerzijs slaap je slecht van de kou en de hoogte en anderzijds hoor je het gekreun van het ijs van de gletsjer en het gerommel van de lawines die om de haverklap ergens (ze zijn niet zichtbaar) naar beneden tuimelen.

Die zelfde avond waren we nog te gast op een bruiloft in het dal. "our friends of belgium and southafrica" moesten natuurlijk - tot grote hilariteit van de andere aanwezigen - een danspasje zetten. Het is ze gegund. Op die manier hebben zij evenveel genoten als wij.

De dagen nadien zijn we van vallei veranderd en hebben we daar wat dag trekkings gedaan.

vanaf dit jaar kan je hier in de streek ook toeristische uitstappen doen naar de Wagah corridor. Dit is het dun stukje afghanistan tussen china, pakistan en kyrzichstan. Misschien iets voor de geinteresseerden.

nee, we hebben al veel look alikes gezien maar de echte zijn we nog niet tegengekomen. onze training in de kampen daarentegen was heel leerzaam (u gelooft bovenstaande zever van trekkings toch niet ?) christel heeft lara croft trekjes gekregen en ik ben sylvester zelf. jihad jihad jihad.
donderdag, oktober 02, 2003

Terug uit de bergen.

Het weer heeft ons parten gespeeld. We zijn op een recordtijd in Gilgit toegekomen (37hrs vanuit Belgie) en waren reeds om 21.00 hrs op de plaats van afspraak ipv 02.00 s nachts. Het weerzien met de mensen hier was heel aangenaam (net alsof we maar eventjes waren weggeweest) Ifti was al gaan slapen maar Rowena en Yacoob en zijn staf waren nog naar BBC World aan het kijken. De reis zelf (de 37hrs) waren vrij vermoeiend omdat er nooit echt veel mogelijkheid tot slapen was. De vluchten waren te kort en de busrit op de Karakoam is nu ook niet bepaald de plek waar men in slaap valt. Vorig jaar hebben we dezelfde rit snachts gedaan en nu overdag en het is en blijft even indrukwekkend. De aardbeving van vorig jaar heeft nog steeds zijn sporen nagelaten en de busrit zelf blijft een indrukwekkend schouwspel tussen de reuzen van de Himalaya en Hinduschkul.
De dag nadien hebben we met Ifti het ganse programma doorlopen in de hoop dat alles volgens plan kon gaan (toen was er nog een blauwe lucht). De regen die Europa gemist heeft is er hier de voorbije maanden uitgevallen. Heel goed voor de gletsjers en de lokale boeren maar minder voor de toeristen (maar die zijn er toch niet). Plan was om eerst naar Ultar Icefall te gaan om te acclimatiseren en vervolgens Barpu Glacier en Rakaposhi Base Camp. Barpu en Rakaposhi zijn telkens trekkings van 4-5 dagen zodat voedsel nodig was (het is hier niet zoals in Nepal waar er tot op het basiskamp van de Mt. Everest Pizzahuts zijn). De eerste dag zijn we dus met Ifti inkopen gaan doen en zijn we samen met Rowena naar Hunza gereden. Op zijn Pakistaans want de inelkaargebokste Jeep van Ifti had een lek in zijn koeling waardoor we elke 10 km 10 liter water moesten bijpompen. In Hunza hebben we de eerste nacht bij Rowena overnacht en bijgepraat over de voorbije 6 maanden. 's avonds hebben we alle matiriaal ingepakt en beslist om onmiddellijk naar Barpu Glacier te gaan. De dag nadien begon met zon maar naarmate de middag vorderde hebben we alles over ons gekregen : regen, wind, hagel, sneeuw... en hiermee was de trend gezet voor de komende dagen...